คำฟ้องและคำให้การ
เดิมนายฮงเฮงฟ้องนางใจกับพวกว่าบุกรุกเข้าทำนาขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหาย คดีถึงที่สุดชั้นศาลอุทธรณ์ซึ่งพิพากษาว่าที่เป็นของโจทก์ให้ขับไล่ ส่วนค่าเสียหายโจทก์สืบไม่ได้ว่าเสียหายเท่าใด ทั้งปรากฏว่านายมานเป็นคนเช่าโจทก์เรียกจากนายมานได้ ส่วนนายมานมีสิทธิเรียกร้อง จากจำเลยเป็นอีกปัญหาหนึ่ง ในคดีนี้โจทก์ทั้งสองมาฟ้องจำเลยเรียกค่าเช่าและค่าเสียหายในการที่จำเลยเข้าทำนาในที่แปลงที่กล่าวแล้ว ศาลล่างทั้งสองยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฏีกาวินิจฉัยว่า (๑) ในเรื่องเรียกค่าเช่าปี ๒๔๔๓ ไม่มีหลักฐาน (การเช่า) เป็นหนังสือจึงฟ้องร้องกันไม่ได้ (๒) ค่าเช่าปี +-๒๔๘๖ เป็นเรื่องที่ศาลพิพิากษาในคดีก่อนแล้ว เป็นการฟ้องซ้ำ บัดนี้โจทก์อ้างว่าเป็นค่าเช่า ก็ไม่มีสิทธิฟ้องเรียก เพราะไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือ และตามฟ้องก็ปรากฏว่า นายมานเช่าจากโจทก์ พ.ศ.๒๔๘๓ เท่านั้น ส่วนฟ้องที่กล่าวถึงจำเลยบุกรุกและโจทก์เสียหายก็มิได้แสดงให้เห็นว่า เป็นเรื่องฉะเพาะตัวนายมาน แยกจากนายฮงเฮง (๓) ค่าเสียหายที่โจทก์ต้องเสียในการไปมาเป็นความนั้น ไม่ใช่ผลโดยตรงเกิดจากการกระทำของจำเลย โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
