คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยใช้ไม่โตขนาดข้อมือยาวประมาณ ๑ ศอกตี ท.มีแผลบวมช้ำดำ จึงมีปัญหาว่าบาดแผลชนิดนี้จะเรียกว่าถึงบาดเจ็บหรือไม่ ศาลเดิมฟังว่าถึงบาดเจ็บ ตัดสินให้ลงโทษจำคุกจำเลย ๖ เดือนตาม ม.๒๕๔ แลเพิ่มโทษตาม ม.๗๒ อีก ๑ ใน ๓ รวม ๘ เดือน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าไม่เปนบาดแผลถึงบาดเจ็บให้จำคุกจำเลย ๑ เดือนตาม ม.๓๓๘ ข้อ ๓
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จะวินิจฉัยว่าผู้ถูกทำร้ายถึงบาดเจ็บหรือไม่นั้น เปนปัญหากฎหมายตามนัยฎีกาที่ ๘๕๐/๒๔๖๙ แลในคดีนี้บาดแผลของ ท. ที่ถูกจำเลยทำร้ายบวมช้ำดำ นับว่าถึงบาดเจ็บ ส่วนคำพิพากษาฎีกาที่ ๖/๒๔๗๑ ที่ศาลอุทธรณ์อ้างมานั้น ปรากฎว่าผู้ถูกทำร้ายมีบาดแผลเพียงช้ำบวมเล็กน้อย หาตรงกับคดีนี้ไม่ จึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลเดิม
