คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นายสมบูรณ์ การอรุณ ทำหนังสือสัญญากู้และรับเงินของโจทก์ไป 4,000 บาท จำเลยทำสัญญาค้ำประกันเงินกู้รายนี้นายสมบูรณ์ไม่เคยชำระเงินต้นและดอกเบี้ยให้โจทก์ ต่อมานายสมบูรณ์ถึงแก่กรรมโดยไม่มีทรัพย์สินอะไรเป็นมรดกไว้ ทรัพย์สินที่นายสมบูรณ์แสดงไว้ในสัญญากู้ โจทก์ทราบในภายหลังว่า นายสมบูรณ์ได้ขายและสละสิทธิครอบครองให้คนอื่นไปนานแล้ว จึงฟ้องให้จำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า ได้ทำหนังสือสัญญาค้ำประกันดังฟ้องจริง โดยเดิมนายสมบูรณ์ผู้ตายป่วย ไม่มีเงินรักษาพยาบาล จึงขายบ้านหนึ่งหลังให้โจทก์ เนื่องจากมีที่ดินที่ปลูกบ้านรวมอยู่ด้วย ซึ่งจะต้องทำนิติกรรมซื้อขายกันที่อำเภอแต่ผู้ซื้อและผู้ขายไม่ต้องการจะมาทำการซื้อขายกันต่อหน้าเจ้าพนักงาน
ผู้ซื้อเกรงผู้ขายจะกลับคืนคำจึงเพทุบายทำเป็นหนังสือสัญญากู้เงินให้ผู้ตายกู้เงินโจทก์ไป 4,000 บาท และให้จำเลยเป็นผู้ค้ำประกัน ไม่ใช่เรื่องกู้เงินกันจริง ๆ เป็นนิติกรรมอำพราง โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้อง ศาลชั้นต้นงดสืบพยานและวินิจฉัยว่า สัญญากู้รายนี้ไม่ใช่นิติกรรมอำพรางจำเลยต้องรับผิดจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การที่จะให้จำเลยนำสืบหักล้างว่า หนี้ 4,000 บาทมิได้มีอยู่เลย มิใช่เป็นการนำสืบแก้ไขเอกสารแต่อย่างใดคำกล่าวอ้างของจำเลยเรื่องนิติกรรมอำพรางจะสมเหตุผลหรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง จึงพิพากษายก ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานต่อไปจนสิ้นกระแสความโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า
จำเลยให้การต่อสู้คดีว่า ผู้ซื้อผู้ขายไม่ต้องการมาทำสัญญาซื้อขายต่อเจ้าหน้าที่ ผู้ซื้อคือโจทก์เกรงว่าผู้ขายจะกลับถ้อยคืนคำ ผู้ซื้อให้ทำเป็นสัญญากู้ จำเลยเป็นผู้ค้ำประกัน ดังนี้ เป็นเรื่องคู่สัญญาเปลี่ยนความประสงค์ไม่ต้องการทำสัญญาซื้อขาย แต่ให้ทำเป็นสัญญากู้ สัญญาซื้อขายจึงเป็นอันไม่มีไม่ใช่เรื่องนิติกรรมอำพราง เมื่อข้อต่อสู้ของจำเลยเป็นเรื่องคู่สัญญาสมัครใจเปลี่ยนทำสัญญากู้และค้ำประกันแทนสัญญาซื้อขายเสียแล้ว การที่จำเลยจะนำสืบตามข้อต่อสู้ เป็นการขัดต่อสัญญากู้และค้ำประกัน ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
