คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงสายชล ผู้เสียหายซึ่งมีอายุ13 ปี 7 เดือนเศษและมิใช่ภริยาจำเลยหลายครั้งจนผู้เสียหายตั้งครรภ์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า เห็นว่าการกระทำของจำเลยดังโจทก์ฟ้องเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ซึ่งเป็นความผิดอันยอมความได้ พนักงานสอบสวนจะมีอำนาจทำการสอบสวนก็ต่อเมื่อมีคำร้องทุกข์ตามระเบียบ ปรากฏว่านายส่วนผู้ร้องทุกข์เป็นบิดาของผู้เสียหายซึ่งไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับนางสำราญมารดาผู้เสียหาย
ทั้งไม่ปรากฏว่านายส่วนได้จดทะเบียนว่าผู้เสียหายเป็นบุตรหรือศาลพิพากษาว่าผู้เสียหายเป็นบุตร นายส่วนจึงไม่เป็นผู้แทนโดยชอบธรรมของผู้เสียหาย และไม่มีอำนาจจัดการร้องทุกข์แทนผู้เสียหาย ถือได้ว่าคดีนี้ไม่มีคำร้องทุกข์พนักงานสอบสวนจึงไม่มีอำนาจทำการสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพจิารณาความอาญา มาตรา 121 และพนักงานอัยการไม่มีอำนาจยื่นฟ้องคดีต่อศาลพิพากษายืน
