คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามเช็คจำนวน ๑๘,๓๐๐ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินจนถึงวันชำระเสร็จสิ้น
จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยเป็นหนี้โจทก์ เช็คพิพาทจำเลยมอบให้ทหารรับใช้ไปเบิกเงิน แต่ได้ทำเช็คตกหาย จำเลยจึงสั่งธนาคารไม่ให้ใช้เงินตามเช็ค โจทก์ได้เช็คมาโดยมิชอบ โจทก์เรียกดอกเบี้ยไม่ได้ เพราะจำเลยไม่ได้ออกเช็คชำระหนี้โจทก์ และจำเลยไม่ใช่ผู้ผิดนัด ขอให้ยกฟ้อง ในวันนัดพิจารณาสืบพยานโจทก์ ทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนอ้างว่าติดว่าความที่ศาลอาญา ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้เลื่อนและให้สืบพยานโจทก์ไป แล้วนัดเลื่อนไปสืบพยานจำเลย เมื่อถึงวันนัดสืบพยานจำเลย จำเลยไม่ติดใจสืบพยาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงิน ๑๘,๓๐๐ บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยยื่นคำร้องขอพิจารณาคดีใหม่ โดยอ้างว่าจำเลยมิได้จงใจขาดนัดพิจารณา ศาลชั้นต้นให้ยกคำร้อง
จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติได้ว่า ในวันนัดพิจารณาสืบพยานโจทก์ จำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อน ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตและให้สืบพยานโจทก์ไป แล้วนัดสืบพยานจำเลย ปัญหามีว่าการที่ศาลไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนคดีและให้สืบพยานโจทก์ไปนั้น ถือว่าเป็นการขาดนัดพิจารณาหรือไม่ เห็นว่าคดีนี้เป็นเรื่องที่จำเลยขอเลื่อนการพิจารณาแก่ศาลไม่อนุญาต ทั้งไม่ปรากฏว่าศาลสั่งให้จำเลยขาดนัดพิจารณาแล้วให้พิจารณาคดีไปฝ่ายเดียว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๐๒ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการพิจารณาโดยขาดนัด ดังนั้น จำเลยจะขอให้พิจารณาใหม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๐๗ ไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
