คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ตาม ม.๒๙๙ ได้ความว่าจำเลยเมาสุราเดินมาพบเด็กชาย ส.ด.เอากล้วยน้ำละว้าวางไว้ที่ถนนจึงถามว่าหวีละกี่สตางค์ เด็กทั้ง ๒ ตอบว่าหวีละ ๒๐ บาท จำเลยโกรธว่าเด็กดูหมิ่นและพูดว่าเดี๋ยวกูแทงและหยิบกล้วย ๒ หวีขึ้นเตะเล่น แล้วก็เลยไปดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๙๙ ให้จำคุก ๓ ปีกับให้ใช้ราคาทรัพย์ ๑๐ สตางค์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาชิงทรัพย์หรือลักทรัพย์ แต่มีผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ตาม ม.๓๒๔ ให้จำคุก ๑ เดือน แต่จำเลยต้องขังมานานพอ ให้ปล่อยไป ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยไม่มีผิดฐานชิงทรัพย์หรือลักทรัพย์ จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฎีกาโจทก์เสีย
