คำฟ้องและคำให้การ
ืโจทก์ฟ้องว่าเป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ ๑๑๐๒ ซึ่งติดกับที่ดินโฉนดที่ ๖๒๖๗ ของนางบุญนาค ศุขประมูล โดยมีลำกระโดงคั่นตลอดแนวและถือเส้นกึ่งกลางลำกระโดงเป็นแนวเขต และโจทก์ทำรั้วสังกะสีไว้ตามแนวดังกล่าว ต่อมานางบุญนาคยกที่ดินให้จำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ ขอรังวัดสอบเขตที่ดินของตนและนำชี้เขตรุกล้ำแนวรั้วเข้ามาในที่ดินของโจทก์โจทก์คัดค้านเมื่อโจทก์ขอรังวัดที่ดินจำเลยที่ ๑ ก็คัดค้านและชี้แนวเขตรุกล้ำเข้ามาในที่ดินโจทก์อีก ต่อมาจำเลยที่ ๑ สมคบกับจำเลยที่ ๒ ก่อสร้างตึกรุกล้ำแนวรั้วเข้ามาในที่ดินของโจทก์ ทำให้รั้วโจทก์เสียหายเป็นเงิน ๓,๐๐๐ บาทขอให้พิพากษาว่าที่ดินของโจทก์โฉนดเลขที่ ๑๑๐๒ มีเขตตามเส้นสีแดงในแผนที่สังเขปท้ายฟ้องให้จำเลยทั้งสองรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างส่วนที่รุกล้ำออกไปจากที่ดินของโจทก์ห้ามจำเลยที่ ๑ คัดค้านการรังวัดสอบเขตและปักหลักเขตตามแนวดังกล่าวและให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหาย
จำเลยที่ ๑ ให้การและฟ้องแย้งว่า คดีโจทก์ขาดอายุความในการรังวัดสอบเขตโจทก์นำชี้รุกล้ำเข้ามาในที่ดินของจำเลยที่ ๑ และสร้างรั้วสังกะสีรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของจำเลยที่ ๑ ยาวตลอดที่ดินโจทก์เนื้อที่ ๑๖ ตารางวาเศษ เป็นราคา ๖๐,๐๐๐ บาท ขอให้ยกฟ้องโจทก์และบังคับให้โจทก์รื้อรั้วสังกะสีดังกล่าวออกไป จำเลยที่ ๒ ให้การว่า ปลูกสร้างอาคารในที่ดินของจำเลยที่ ๑ มิได้รุกล้ำที่ดินโจทก์ ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะมิได้มีรายการละเอียดเกี่ยวกับความเสียหายและค่าขาดประโยชน์
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งทำนองเดียวกับคำฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าที่ดินโจทก์มีเขตตามแนวเส้นสีแดงในแผนที่วิวาท ให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างที่รุกล้ำออกไปจากที่ดินโจทก์ให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาว่าคำฟ้องของโจทก์เคลือบคลุมเพราะบรรยายฟ้องสับสน ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าโจทก์ได้ที่ดินมาอย่างไรและครอบครองที่ดินของโจทก์อย่างไร เขตที่อ้างว่ามีการบุกรุกอยู่ตรงไหนจำเลยทั้งสองไม่อาจเข้าใจได้ ทำให้จำเลยทั้งสองเสียเปรียบและหลงข้อต่อสู้นั้นปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ มิได้ให้การต่อสู้ไว้เลยว่าคำฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ส่วนจำเลยที่ ๒ แม้จะให้การว่าคำฟ้องของโจทก์เคลือบคลุม แต่ก็อ้างเหตุแห่งการเคลือบคลุมว่าคำฟ้องของโจทก์มิได้มีรายละเอียดเกี่ยวกับความเสียหายและค่าขาดประโยชน์ซึ่งเป็นคนละเหตุกับเหตุที่จำเลยที่ ๑ อ้างอิงในฎีกาจึงถือไม่ได้ว่าฎีกาของจำเลยที่ ๑ ข้อนี้เป็นข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยข้อนี้ให้ ฯลฯ ในปัญหาว่าจำเลยที่ ๑ ได้กรรมสิทธิ์ในที่ดินภายในเส้นสีเขียวในแผนที่วิวาทส่วนที่เลยแนวรั้วสังกะสีเข้าไปในที่ดินโฉนดที่ ๑๑๐๒ ของโจทก์ ฯลฯ หรือไม่นั้น เห็นว่าการที่จะได้กรรมสิทธิ์ที่ดินโดยทางครอบครองปรปักษ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๘๒ ผู้ครอบครองที่ดินของผู้อื่นโดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลาสิบปี ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ ไม่เคยเข้าไปกระทำการใด ๆ ในที่ดินโฉนดที่ ๑๑๐๒ ของโจทก์เลยเพียงแต่ในการขอรังวัดสอบเขตที่ดินของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ นำชี้เขตที่ดินของตนว่าอยู่เลยแนวรั้วสังกะสีเข้าไปในที่ดินของโจทก์ซึ่งโจทก์ก็ได้คัดค้าน และเมื่อโจทก์ขอรังวัดสอบเขตที่ดินของตนบ้าง
จำเลยที่ ๑ ไประวังแนวเขตก็ได้ชี้ว่าเขตที่ดินของจำเลยที่ ๑ อยู่เลยแนวรั้วสังกะสีเข้าไปในที่ดินของโจทก์ เป็นเหตุให้การขอรังวัดสอบเขตไม่สำเร็จ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเขตที่ดินในโฉนดดังกล่าวทั้งสองแปลงจึงถือไม่ได้ว่าจำเลยที่ ๑ ได้ครอบครองที่ดินตามพื้นที่สีเขียวตามแผนที่วิวาทส่วนที่เลยแนวรั้วสังกะสีซึ่งเป็นเขตติดต่อของที่ดินเข้าไปในที่ดินของโจทก์ ฯลฯ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
