คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าประมาณ ๒ เดือนมาแล้ว สัญญากู้ของเจ้าทรัพย์หลายฉะบับหายไป พ.จำเลยไปเกี่ยวหญ้าพบตกอยู่ จึงเก็บเอาไว้ ต่อมาอีก ๕-๖ วัน จึงรู้ว่าเป็นของเจ้าทรัพย์หายไป แต่จำเลยหาได้ปฏิบัติหน้าที่ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้ในประมวลแพ่งฯม.๑๓๒๓ กลับฝากสัญญากู้นี้ให้แก่ อ.จำเลยแลวานให้ อ.จำเลยไปเรียกค่าไถ่จากเจ้าทรัพย์ โดย อ.จำเลยก็รู้แล้วว่า พ.จำเลยเก็บตกได้แล้วไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ ซึ่งกฎหมายบังคับโดยเจตนายักยอกไว้เป็นประโยชน์ตน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า พ.จำเลยมีผิดตาม ม.๓๑๔ -๓๑๘ แลให้ยกฟ้อง อ.จำเลยเสีย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษ อ.ตาม ม.๓๒๑ ส่วนพ.จำเลยไม่ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า อ.ได้รู้แล้วว่าสัญญานั้นได้มาจากการกระทำผิดกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานรับของโจรตาม ม.๓๒๑
