คำฟ้องและคำให้การ
มูลคดีเนื่องมาจากในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลชั้นต้น ศาลได้ออกหมายอายัดเงินของจำเลยไปยังธนาคารออมสิน เมื่อวันที่ ๑๐ มีนาคม๒๕๒๕ หลังจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินให้โจทก์ ๔๐,๒๕๐ บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยเมื่อวันที่ ๒๐ พฤษภาคม ๒๕๒๕ และได้มีคำสั่งกำหนดให้ธนาคารออมสินส่งเงินที่โจทก์ขออายัดมาภายใน ๗ วัน เมื่อวันที่ ๒๓ กรกฎาคม๒๕๒๕ แล้ว ธนาคารออมสินได้ส่งเงินที่ศาลอายัดจำนวน ๒๑,๒๔๐ บาทมาให้เมื่อวันที่ ๕ สิงหาคม ๒๕๒๕ ผู้ร้องซึ่งเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาในคดีอื่นได้ยื่นคำร้องในวันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๕ ขอเฉลี่ยเงินที่ธนาคารออมสินส่งมา โจทก์ไม่คัดค้านศาลชั้นต้นจึงอนุญาตให้ผู้ร้องเฉลี่ยได้เมื่อวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๒๕ ต่อมาศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งเมื่อวันที่ ๙ ธันวาคม ๒๕๒๕ ว่า
ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเฉลี่ยเงินเกินกำหนด ๓ เดือนนับแต่วันอายัด อาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๗ จึงมีคำสั่งให้เพิกถอนคำสั่งที่อนุญาตให้ผู้ร้องเข้าเฉลี่ยเงินเมื่อวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๒๕ เป็นว่าให้ยกคำร้องของผู้ร้องเสีย ค่าคำร้องเป็นพับ
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นว่า การขอเฉลี่ยทรัพย์ที่ศาลอายัดไว้แล้วนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๙๐ วรรคสี่ กำหนดไว้ว่าเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาอื่นจะต้องยื่นคำขอเสียก่อนที่มีการชำระเงินหรือส่งทรัพย์สินตามที่อายัดไว้และไม่ว่ากรณีใด ๆ ห้ามมิให้ยื่นคำขอช้ากว่าสามเดือนนับแต่วันอายัด กรณีนี้แม้ศาลจะมีคำสั่งให้อายัดทรัพย์ของจำเลยก่อนพิพากษา แต่หลังจากที่มีคำพิพากษาแล้ว ศาลก็ได้มีคำสั่งให้ธนาคารออมสินได้ส่งเงินมาเมื่อวันที่ ๕ สิงหาคม ๒๕๒๕ ผู้ร้องเพิ่งมายื่นคำร้องเมื่อวันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๒๕ อันเป็นเวลาภายหลังที่ธนาคารออมสินส่งเงินมา ผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิที่จะขอเฉลี่ยทรัพย์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๙๐ วรรคสี่
แม้ศาลชั้นต้นจะได้สั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเฉลี่ยเงินรายนี้ไปก่อนแล้ว เมื่อศาลเห็นว่าเป็นการผิดระเบียบศาลก็อาจสั่งให้เพิกถอนเสียได้ตามบทบัญญัติของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๗ และแม้โจทก์จะไม่คัดค้านมาก่อนหรือมาคัดค้านในตอนหลัง ก็หาลบล้างอำนาจของศาลในเรื่องนี้ไม่ ศาลอุทธรณ์พิพากษามาชอบแล้ว ฎีกาของผู้ร้องฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ให้ผู้ร้องใช้ค่าทนายความให้โจทก์ ๑๕๐ บาท
