คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยมาที่บ้าน ข. มีคนมาด้อมมองอยู่ใต้ถุนเรือน ข. จำเลยจึงฉวยดาพไล่ไปทันผู้ตายกับ อ. และจำเลยเบิกความเปนพะยานว่า ผู้ตายและ อ.เอามีดแทงจำเลยก่อน จำเลยจึงฟันผู้ตายถูกคอหอยขาดใจตาย ส่วนจำเลยมีบาดแผล ๒ แห่งดังนี้ ปัญหามีว่าการกระทำของจำเลยเปนการป้องกันพอสมควรแก่เหตุหรือไม่ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๔๙ จะว่าจำเลยทำโดยป้องกันไม่ได้ เพราะจำเลยเปนผู้ ถือดาพไถ่เขาไป จึงให้จำคุกไว้ ๑๕ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ตายและ อ.ต่อสู้ทำร้ายจำเลยๆ จึงฟันผู้ตาย เปนการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ไม่มีผิดตาม ม.๕๐ จึงตัดสินกลับศาลล่างให้ยกฟ้องโจทก์ปล่อยจำเลย(หริศ-ศรี-นล)ศาลชั้นต้น - พระทิพปัญญาศาลอุทธรณ์ -
