คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ที่ 1 เป็นเจ้าของผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้เอาประกันวินาศภัยไว้กับโจทก์ที่ 2 จำเลยที่ 1 เป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครองรถยนต์บรรทุกและได้ประกันภัยไว้กับจำเลยที่ 2 นายบ้องลูกจ้างของจำเลยที่ 1ได้ขับรถยนต์บรรทุกในทางการที่จ้างโดยประมาทชนรถยนต์บรรทุกของโจทก์ที่ 1ทำให้โจทก์ที่ 1 ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมเกินกว่าที่โจทก์ที่ 2 ซ่อมให้เป็นเงิน121,950 บาท ส่วนโจทก์ที่ 2 ได้รับความเสียหายต้องซ่อมแซมรถยนต์บรรทุกให้แก่โจทก์ที่ 1 และต้องเสียค่าจ้างรถยกรวมเป็นเงิน 118,300 บาท ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การต่อสู้หลายประการ รวมทั้งเสียหาย และจำเลยที่ 2ไม่ต้องรับผิดเกินกว่า 100,000 บาทที่จำเลยที่ 2 ต้องรับผิดตามสัญญาประกันภัยศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน47,950 บาท
ค่าเสียหายเป็นค่าซ่อมรถแก่โจทก์ที่ 2 เป็นเงิน 115,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยโดยให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดในต้นเงินเพียง 100,000 บาท และให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ทั้งสอง โดยกำหนดค่าทนายความให้ 5,000 บาทจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายตามศาลล่างทั้งสองกำหนดและวินิจฉัยค่าฤชาธรรมเนียมที่จำเลยที่ 2 ยกขึ้นเป็นข้อฎีกาว่า เมื่อจำเลยที่ 2ต้องรับผิดไม่เกิน 100,000 บาท ก็ไม่ควรรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมร่วมกับจำเลยที่ 1เกินกว่าทุนทรัพย์ที่จำเลยที่ 2 แพ้คดีนั้น แม้จำเลยที่ 2 มิได้อุทธรณ์ไว้ก็ตาม แต่ศาลฎีกาก็มีอำนาจที่จะสั่งในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตลอดไปถึงของศาลล่างด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่าความรับผิดของจำเลยที่ 2 ในคดีนี้ จำกัดอยู่เพียงไม่เกิน 100,000 บาท ตามสัญญาประกันภัยซึ่งโจทก์ทั้งสองทราบอยู่ดีแต่แรก ฉะนั้นการที่จะให้จำเลยที่ 2ร่วมรับผิดในค่าฤชาธรรมเนียมเกินไปกว่านี้ย่อมเป็นการไม่ยุติธรรมต่อจำเลยที่ 2 ศาลฎีกาเห็นสมควรกำหนดให้จำเลยที่ 2 ใช้ค่าขึ้นศาลแทนโจทก์ทั้งสองเท่าที่ชนะคดีพิพากษายืน แต่ให้จำเลยที่ 2 รับผิดใช้ค่าขึ้นศาลในศาลชั้นต้นแทนโจทก์ทั้งสองโดยคิดจากทุนทรัพย์ 100,000 บาท เท่าที่โจทก์ทั้งสองชนะคดี ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
