คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าโจทก์จำเลยกล่าวคำหยาบแลท้าทายกันแล้วจำเลยได้ทำร้ายโจทก์ แต่ไม่ถึงบาดเจ็บ โจทก์จึงยื่นฟ้องคดีนี้ขอให้ ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๔ - ๓๓๘ แต่ระวางที่ศาลเดิมยังไม่ได้ตัดสิน อำเภอเปรียบเทียบปรับจำเลย ๔ บาท แลเรียกทัณฑ์บนจากโจทก์ โจทก์จำเลยยอมตามที่อำเภอเปรียบเทียบ ศาลล่างพิพากษายกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาข้อกฎหมายว่า อำเภอปรับจำเลยภายหลังวันโจทก์ยื่นฟ้อง ไม่ทำให้โจทก์หมดสิทธิฟ้องร้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีเรื่องนี้อยู่ในอำนาจของอำเภอเปรียบเทียบได้ตามพ.ร.บ.ปกครองท้องที่มาตรา ๑๐๕ แลเห็นว่าข้อสำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าโจทก์จำเลยยืนยอมตามคำเปรียบเทียบหรือไม่ แลศาลล่างได้ชี้ขาดแล้วว่าโจทก์จำเลยยอมตามคำเปรียบเทียบของอำเภอแล้ว คดีเรื่องนี้จึงเป็นคดีที่เสร็จเด็ดขาดแต่ที่ชั้นอำเภอเสียแล้ว โจทก์จะว่ากล่าวอีกต่อไปหาได้ไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
