คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า นายสอนผู้ใหญ่บ้านชวนนายพรมผู้ใหญ่บ้านท้องที่เดียวกัน ไปจับบิดาจำเลยที่บ้านจำเลย แต่ขณะนั้นจำเลยไม่อยู่บ้าน บิดา จำเลยหนี นายพรมติดตามไปส่วนนายสอนหาติดตามไปด้วยไม่ กลับไปนั่งพูดอยู่กับภรรยาจำเลย ๒ ต่อ ๒ ในเวลากลางคืน จำเลยมาพบเข้าใช้สากตีนายสอนขาดใจตายดังนี้ มีปัญหาว่าจำเลยจะมีผิดฐานฆ่าเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่ตาม ม.๒๕๐ ข้อ ๒ หรือไม่. ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๔๙ วางโทษประหารชีวิต แลลดฐานปราณีให้เสีย คงจำคุกไว้ตลอดชีวิต ศาลอุทธรณ์แก้ฉะเพาะกำหนดโทษคือให้จำคุก ๒๐ ปี โดยไม่ลดปราณี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีไม่เข้า ม.๒๕๐ ข้อ ๒ เพราะไม่ปรากฎว่าจำเลยได้รู้แล้วว่านายสอนได้มาจับบิดา และเมื่อบิดาจำเลยหนีไปนายสอนหาติดตามไปจับไม่ กลับไปคุยกับภรรยาจำเลยสองต่อสองในเวลาค่ำคืน แลคำพูดบางตอนเป็นเชิงพูดเกี้ยว ซึ่งเป็นการส่วนตัวนอกหน้าที่ ส่วนการกระทำของจำเลยจะฟังว่าทำโดยป้องกันเกียรติชื่อเสียงหรือทำโดยถูกยั่วโทษะก็ยังไม่ได้ เพราะไม่ปรากฎว่าผู้ตายกอดปล้ำทำอนาจารแก่ภรรยาจำเลย จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์
