เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้โจทย์ฎีกาข้อเดียวขอให้บังคับจำเลยจัดการป้องกันลอองรำที่ปลิวจากโรงสีเครื่องยนต์ของจำเลยเข้าไปตกในที่ของโจทย์ซึ่งอยู่ติดต่อกับที่ของจำเลย ฯ ได้ความว่าตึกที่โจทย์อยู่ห่างโรงสีจำเลยประมาณ ๘ วามีกำแพงอิฐกั้น ตัวตึกก็ดีฤาต้นไม้แลพื้นดินตอนที่ปลูกตึกก็ดีไม่มีลอองรำจับอยู่เลย ส่วนต้นไม้ที่ปลูกในที่ช่องโจทย์ตอนหลังโรงสีมีลอองรำจับอยู่มาก แต่ที่อยู่ห่างโรงสีออกไป ๖-๗ วา มีลอองจับน้อยลงทุกที ความเสียหายของโจทย์คือต้นไม้ไม่งอกงามแลคูของโจทย์ซึ่งมีน้ำเพียงเล็กน้อยสกปรกแลตื้น ๆ ฎีกาวินิจฉัยฟังข้อเท็จจริงว่าความเดือดร้อนของโจทย์ในคดีนี้คงมีแต่เรื่องทรัพย์อย่างเดียวเท่านั้น มิได้เกี่ยวถึงความเดือดร้อนในส่วนร่างกายด้วย
ฯ ในเรื่องทรัพย์สินของโจทย์ ไม่ปรากฏว่ามีผู้ชำนาญมาให้การว่าการที่ต้นไม้ของโจทย์ไม่งอกงามได้เปนเพราะเหตุใดแน่ แลต้นไม้ที่มีลอองรำก็มีแต่ตอนที่อยู่หลังโรงสีซึ่งไม่ปรากฎว่ามีจำนวนมากมายเท่าไร ส่วนที่อยู่ห่างออกไปบางแห่งก็มีลอองตกลงบ้างเพียงเล็กน้อย บางแห่งก็ไม่มีเลย ที่ของโจทย์เปนที่บ้านอยู่ ไม่ใช่เปนที่สวนสำหรับปลูกต้นผลไม้เป็นทางค้าขายโดยจริงจัง เพราะฉนั้นเมื่อพิจารณาเหตุผลทั้งหลายนี้ประกอบด้วยสภาพแห่งที่ดินของโจทย์แล้ว เห็นว่าความเสียหายเท่าที่ปรากฏนั้นมีลักษณแสดงอยู่ว่าเปนการหยุมหยิม ไม่เสียหายเปนล่ำเปนสัน ไม่ควรจะยกเป็นเหตุขัดขวางตัดทอนการทำโรงสีเข้าอันเปนการค้าขายสำคัญสำหรับบ้านเมือง จึงให้ยกฏีกาโจทย์เสีย
