คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๖ กระทำการผิดต่อ พ.ร.บ. ป่าไม้หลายประการ แต่คดียุติเพียงศาลชั้นต้นว่าการกระทำ ของจำเลยทั้ง ๖ ตามคำฟ้องข้อ ๑ข. และ ค. ที่ว่าสมคบกันนำไม้แปรรูปเคลื่อนที่โดยไม่มีใบเบิกทางนั้นการกระทำยังไม่เป็นความผิดในฐานที่กล่าวอ้างให้ยกข้อหา คงเหลือข้อหาอีกข้อเดียวและเกี่ยวเฉพาะตัวจำเลยที่ ๑ เท่านั้นคือ ในคำฟ้องข้อ ๑ ก. หาว่าจำเลยที่ ๑ มีไม้สักแปรรูปรวม ๕ เหลี่ยม จำนวนเนื้อไม้ ๒.๙๑ เมตรลูกบาศก์ไว้ในครอบครอง ซึ่งมีเนื้อไม้เกินกว่า ๐.๒๐ เมตรลูกบาศก์ โดยมิได้รับอนุญาติจากเจ้าพนักงาน ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ ม.๕,๓๙,๔๗,๔๘,๗๑,๗๔ พ.ร.บ. ป่าไม้ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ.๒๔๙๔ ม.๔๖,๑๗,๙ เพิ่มโทษฐานไม่เข็คหลาบ
ริบไม้ของกลาง จำเลยที่ ๑ ต่อสู้ว่า ไม้ของกลางเป็นไม้ที่จำเลยได้มาโดยชอบด้วย ก.ม. ก่อน พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๙๔ จึงไม่ผิด ศาลอุทธรณืฟังข้อเท็จจริงและพิพากษาทับสัตย์ศาลชั้นต้นว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.๒๔๘๔ ม.๔๘ ๗๓,๗๔ จำคุก ๑ เดือน ปรับ ๑๕๐ บาท เพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบตาม ก.ม. อาญา ม. ๗๒ อีก ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๔๐ วัน ปรับ ๒๐๐ บาท ไม้ของกลางริบ การนับโทษจำคุกให้นับต่อจากโทษเดิมในคดีแดงของศาลจังหวัดลำพูนที่ ๒๔๕/๒๔๙๖ หรือ ๓๑๐/๒๔๙๖ สุดแต่คดีใดจะถึงที่สุดภายหลัง หากคดีนี้ถึงที่สุดก่อนคดีใดดังกล่าวก็ให้เริ่มนับโทษคดีนี้ไปได้ทีเดียว จำเลยฏีกาคัดค้าน ๓ ประการ ปรากฏในข้อ ๒,๓,๔ ศาลฏีกาเห็นว่าฏีกาข้อ ๔ เป็นปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้าม ข้อ ๒ ที่ว่าโจทก์ระบุข้อลงโทษด้วย ม.๗๑ แต่ศาลลงโทษด้วย ม.๗๓ เกินคำขอไม่ถูกต้องนั้น เห้นว่าโจทก์ระบุมาตรา ๔๘ อันว่าด้วยความผิดฐานมีไม้แปรรูปเกิดกำหนดโดยมิได้รับอนุญาตไว้แล้ว ม.๔๘ นี้โยงไปลงโทษด้วย ม.๗๓ โจทก์เพียงแต่อ้าง ม.๗๑ ผิดไป ศาลมีอำนาจลงโทษตาม ม.๗๓ ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่งฟ้องของโจทก์ไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุมตามฏีกาข้อ ๓ ของจำเลยที่อ้างมา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ให้ยกฏีกาจำเลย.
