คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานยักยอกครั่งราคา ๒๙๔๔ บาทตามมาตรา ๓๑๔
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาสืบพะยานโจทก์ไปบ้างแล้ว ต่อมาวันที่ ๓ ตุลาคม พ.ศ.๒๔๗๗ ซึ่งเป็นวันนัดพิจารณา โจทก์หรือผู้แทนไม่มาศาล ศาลจึงสั่งยกฟ้อง รุ่งขึ้นโจทก์ยื่นคำร้องว่า โจทก์เข้าใจผิดว่าศาลหยุดไม่ทำการพิจารณา เพราะก่อนวันที่ ๑๕ วันโจทก์มาขอหมายพะยาน แต่เจ้าหน้าที่บอกว่าศาลจะหยุดไม่พิจารณา ยังไม่ต้องออกหมายจึงขอให้ยกคดีขึ้นพิจารณาต่อไป
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าเหตุที่อ้างไม่เพียงพอ ทั้งการร้องให้พิจารณาใหม่ก็เป็นระเบียบทางแพ่งอันเป็นคนละอย่างกันทางอาญา จึงให้ยกคำร้อง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าถ้าจริงดังโจทก์กล่าวก็ไม่เป็นการจงใจขาดนัด จึงสั่งศาลเดิมไต่สวนคำร้อง ถ้าได้ความจริงก็ให้พิจารณาต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าหากเจ้าหน้าที่พูดจริงดังโจทก์กล่าว ก็ไม่มีเหตุให้โจทก์เข้าใจว่าศาลเลื่อนการพิจารณาไปแล้ว คำพูดเกี่ยวแก่ไม่ออกหมายเรียกพะยานเท่านั้น จึงต้องถือว่าโจทก์ขาดนัดโดยไม่มีเหตุที่สมควร
อนึ่งคดีเป็นความผิดส่วนตัวไม่ใช่ความผิดร้ายแรงไม่ควรรื้อขึ้นพิจารณาใหม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้น
