เนื้อความคำพิพากษา
ข้อเท็ดจิงฟังได้ว่า โจทกได้รับพระบรมราชานุญาตไห่จับจองที่ดินรายพิพาทมีที่ดินเนื้อที่หลายพันไร่โดยมีข้อสัญญากับกะซวงกเสตราธิการและกะซวงกเสตราธิการได้ออกตราจองไห้ แต่โจทหาทำไห้สำเหร็ด ตามข้อสัญญาลงได้ไม่ โดยฉเพาะคดีนี้โจทได้ปล่อยไห้จำเลยแย่งครอบครองทำนาไนที่พิพาทมาแต่ พ.ส. ๒๔๘๐ ไม่ว่ากล่าวฟ้องร้องเปนเวลาเกือบ ๔ ปี สาลชั้นต้นและสาลอุธรน์ พิจารนาแล้วพิพากสายกฟ้องโจท โจทดีกาว่า พระราชหัถเลขาพระราชทายพระบรมราชานุญาตไห้โจท โดยทรงมอบไห้แก่โจทกับพวกได้นั้นเปนกดหมายหยู่ไหตัว โจทย่อมมีสิทธิไหที่พิพาทเปนพิเสสที่จะครอบครองและจัดทำผลประโยชน์เหนือบุคคลอื่นไดสาลดีกาเห็นว่าพระราชหัถเลขานั้น เปนแต่เพียงพระบรมราชานุญาตไห้เจ้าหน้าที่ดำเนินการออกตราจองไปได้ตามกดหมายที่ดินเท่านั้น
หาได้เปนพระบรมราชโองการโปรดเกล้าไห้ทรัพย์สิทธิ์ในที่ดินแก่โจทเปนพิเสสนอกเหนือหรือยกเว้นไปจากวิธีการได้มาซึ่งที่ดินรกร้างว่างเปล่าตามกดหมายที่ดินเปนประการไดไม่ เมื่อโจทยังมิได้รับไบเหยียบหย่ำหรือตราจอง และไม่ปรากดว่าโจทได้ครอบครองที่รายพิพาทนี้ โจทก็ไม่มีสิทธิที่จะอ้างว่าถูกรบกวนและนำคดีมาฟ้องร้อง จึงพิพากสายืนตาม.
