คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยแพ้ความโจทก์เรื่องหนี้สินเงินกู้ โจทก์ส่งทรัพย์ที่จำเลยวางประกันต่อศาล ศาลประกาศขายทอดตลาด ผู้ร้องเป็นสามีจำเลยร้องขัดทรัพย์ว่าสินบริคณห์ จำเลยมิได้รับอนุญาตจากผู้ร้อง โจทก์รับว่าเป็นสินบริคณห์จริง แต่ผู้ร้องทราบแลยินยอม แต่ได้ความว่าเมื่อจำเลยผิดนัดชำระหนี้ โจทก์ได้ไปทวงถาม ผู้ร้องได้ขอผัดการชำระหนี้จำเลยทำไว้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าผู้ร้องได้ให้สัตยาบันรับรองหรือนุญาตในการกระทำของจำเลยแล้ว การกระทำของจำเลยย่อมสมบูรณ์ตาม ม. ๑๓๙ ผู้ร้องจะร้องขัดทรัพย์ไม่ได้ ส่วนที่ผู้ร้องเถียงว่าการรับรองต้องทำเป็นหนังสือจึงจะนับว่าเป็นสัตยาบันอันชอบนั้น เห็นว่าไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องทำเป็นเอกสาร ดังนั้น จะรับรองด้วยวาจาก็ใช้ได้
