คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยทำกระเบื้องปูนซิเมนต์ชนิดมุงหลังคาโดยไม่ยอมเสียภาษี โจทย์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติพิกัดภาษีภายใน ร.ศ.๑๑๑ มาตรา ๖๓-๘๕ ฯลฯ จำเลยต่อสู้ว่าพระราชบัญญัติที่โจทย์อ้างท่านบัญญัติให้เก็บภาษีฉะเพาะกระเบื้องมุงหลังคาที่ทำด้วยอิฐไทยแท้ หาได้กล่าวถึงกระเบื้องปูนซิเมนต์ไม่ ทั้งปูนซิเมนต์ก็ได้เสียภาษีให้รัฐบาลแล้ว ศาลล่างปรับจำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประกาศปี พ.ศ.๒๔๖๖ กล่าวความไว้ชัดว่า พระราชบัญญัติพิกัดภาษีภายใน ร.ศ.๑๑๑ นั้น ได้ใช้ในมณฑลอยุธยาแล้ว แลเห็นว่ากระเบื้องซิเมนต์ควรเข้าในประเภทกระเบื้องที่ต้องเสียภาษีตามมาตรา ๖๓
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
