เนื้อความคำพิพากษา
คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้เบิกเงินเกินบัญชีและบังคับจำนองที่ดินและยบ้านของจำเลยที่ 2 โจทก์และจำเลยทั้งสองทำสัญญาประนีประนอมยอมความกัน ศาลพิพากษาตามยอม แต่จำเลยทั้งสองผิดสัญญาประนีประนอมยอมความ โจทก์จึงนำยึดที่ดินและบ้านพิพาทซึ่งจำเลยที่ 2 จำนองไว้กับโจทก์ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าบ้านพิพาทเป็นของผู้ร้อง ผู้ร้องซื้อจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลชั้นต้นในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 363/2525 ระหว่างห้างหุ้นส่วนจำกัดเชียงใหม่บริการ โจทก์ นายสมบัติ อุ่นจิโน จำเลย โดยสุจริตกรรมสิทธิ์ในบ้านพิพาทจึงเป้นของผู้ร้อง ขอให้ศาลสั่งปล่อยทรัพย์ดังกล่าวโจทก์ให้การว่า ผู้ร้องซื้อบ้านพิพาทจากการขายทอดตลาดโดยไม่สุจริตเพื่อมิให้โจทก์ได้รับชำระหนี้จำนอง
ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับประเด็นที่ว่าบ้านพิพาทเป็นของผู้ร้องหรือของจำเลยที่ 2 นั้น ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า บ้านพิพาทเป็นของจำเลยที่ 2 มิใช่ของจำเลยที่ 1เมื่อปรากฏว่าผู้ร้องรู้จักห้างหุ้นส่วนจำกัดเชียงใหม่บริการและรู้จักจำเลยทั้งสองดี บ้านผู้ร้องก็อยู่ไม่ห่างบ้านพิพาทมากนัก ทั้งก่อนที่จะซื้อบ้านพิพาทผู้ร้องยังได้ไปดูบ้านพิพาทและสอบถามบิดาของจำเลยที่ 2 เกี่ยวกับบ้านดังกล่าว เชื่อว่าผู้ร้องต้องทราบตั้งแต่ขณะที่ซื้อบ้านพิพาทแล้วว่าบ้านพิพาทเป็นของจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 2ได้จดทะเบียนจำนองไว้กับโจทก์ดังนั้น
การซื้อบ้านพิพาทจากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลในคดีที่ห้างหุ้นส่วนจำกัดเชียงใหม่บริการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยที่ 1 จึงรับฟังได้ว่าผู้ร้องซื้อไว้โดยไม่สุจริต สิทธิของผู้ร้องในการซื้อบ้านพิพาทจากการขายทอดตลาดย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330 บ้านพิพาทจึงเป็นของจำเลยที่ 2 และผู้ร้องไม่มีสิทธิร้องขัดทรัพย์พิพากษายืน
