คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า เมื่อวันที่ ๒๐ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๔๗๗ จำเลยได้เข้าทำการควบคุมเครื่องจักรเรือยนต์ของบริษัทแม่น้ำมอเตอร์โบ้ทแทน น.ซึ่งไปรับประทานอาหารชั่วคราวโดยจำเลยไม่มีประกาศนียบัตร์แสดงความรู้ตาม พ.ร.บ.เดินเรือ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าจำเลยเข้าทำการควบคุมเครื่องจักร์โดยความจำเป็นแลเป็นการชั่วคราวไม่มีความผิด พิพากษาให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยเป็นผิดต่อ พ.ร.บ.เดินเรือมาตรา ๒๘๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม พ.ร.บ.เดินเรือฯ ม.๒๘๒ จำเลยได้เข้าทำการควบคุมเครื่องจักรแล้ว เพราะจำเลยเป็นผู้ทำการใช้เครื่องจักรโดยลำพังตนเอง ส่วน น.นั้นไม่ปรากฏว่าได้อยู่ควบคุมด้วยแลเห็นว่าความประสงค์ของพระราชบัญญัติที่ให้ผู้มีความรู้พิเศษเป็นผู้ควบคุมก็เพื่อรักษาความปลอดภัยของประชาชน ถ้าปล่อยให้ผู้ที่ไม่มีประกาศนียบัตรทำการโดยลำพังตนเองพระราชบัญญัตินี้ก็ย่อมจะไร้ผล ข้อที่ศาลล่างอ้างเหตุว่าเป็นการชั่วคราวก็ไม่เป็นข้อคุ้มครองจำเลยให้พ้นผิดได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตาม พ.ร.บ.+การเดินเรือในน่านน้ำสยาม ม.๒๘๒ ตามที่แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๗ ม.๓ ให้ปรับ ๒๐ บาท
