คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ตามกฎหมายอาญา ม. ๒๙๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาเห็นว่า นายตี๋ผู้ครอบครองเรือแทนเจ้าทรัพย์ได้มอบเรือให้แก่จำเลยไป จะว่าจำเลยลักเรือไม่ได้ เพราะองค์สำคัญแห่งความผิดฐานลักทรัพย์จะต้องเอาทรัพย์ของผู้อื่นไป โดยเจ้าของหรือผู้ครอบครองแทนเจ้าของมิได้อนุญาต แต่เรือนี้นายตี๋อนุญาตให้จำเลยเอาเรือไป จึงไม่ผิดฐานลักทรัพย์ พิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฎีกาโจทก์อ้างว่าการกระทำของจำเลยครบเกณฑ์ความผิดฐานลักทรัพย์แล้ว มิได้กล่าวให้แจ้งชัดว่า เป็นปัญหาข้อกฎหมายประการใด ซึ่งคดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าผู้แทนเจ้าทรัพย์อนุญาตให้จำเลยเอาเรือไปจึงไม่เป็นลักทรัพย์ โจทก์เถียงว่าเป็นหลักทรัพย์แล้วดังนี้ ก็เท่ากับเถียงว่าเอาไปโดยฝ่ายเจ้าทรัพย์มิได้อนุญาต เป็นเรื่องโต้แย้งในข้อเท็จจริงโดยตรง ต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.อาญา ม. ๒๑๙
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์
