คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยตัดฟันชักลาก ไม้หวงห้ามในป่าและออกจากป่า และจำเลยมีไม้ดังกล่าวแล้วซึ่งยังมิได้แปรรูปกับไม่มีรอยตราค่าภาคหลวงประทับไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตและไม่มีใบเบิกทางของพนักงานเจ้าหน้าที่กำกับไปด้วยตามข้อกำหนดในกฎกระทรวง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 11, 39, 69, 71, 73 และริบไม้จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ตามมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้บัญญัติว่าพระราชกฤษฎีกาหรือประกาศรัฐมนตรีซึ่งกำหนดขึ้นตามบทแห่งพระราชบัญญัตินี้ ให้คัดสำเนาประกาศไว้ ณ ที่ว่าการอำเภอและที่ทำการกำนันหรือที่สาธารณสถานในท้องที่ซึ่งเกี่ยวข้องแต่โจทก์มิได้บรรยายความข้อนี้ไว้ และมิได้นำสืบ จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ให้ยกฟ้องเสีย
ไม้ของกลางริบศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่ไม้ของกลางให้คืนจำเลยโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติป่าไม้มาตรา 5 บัญญัติไว้ชัดว่าพระราชกฤษฎีกาหรือประกาศรัฐมนตรีซึ่ง กำหนดขึ้นตามบทแห่งพระราชบัญญัตินี้ให้คัดสำเนาประกาศไว้ณ ที่ว่าการอำเภอ และที่ทำการกำนันหรือที่สาธารณสถานในท้องที่ที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ก็เพื่อประสงค์ให้ประชาชนในท้องที่ซึ่งเกี่ยวข้องได้ทราบประกาศนั้น แต่ตามฟ้องโจทก์มิได้กล่าวว่าได้มีการออกประกาศ ทั้งตามท้องสำนวนก็ไม่ได้ความตามที่พระราชบัญญัติได้กำหนดไว้ ศาลล่างพิพากษายกฟ้องชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
