คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกได้ร่วมกันใช้มือ เท้า และเก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธ ชก ต่อย เตะ และตี นายบักกิม หลายที่โดยเจตนาฆ่าเป็นเหตุให้นายบักกิม ถึงแก่ความตายและจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กเป็นอาวุธตีนายเจริญ เป็นเหตุให้นายเจริญได้รับอันตรายแก่กาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๒๙๕, ๘๓, ๙๑
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๘๓ ลงโทษจำคุกคนละตลอดชีวิตข้อหาอื่นให้ยก
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยที่ ๑ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๐, ๘๓ ให้จำคุก ๗ ปีจำเลยที่ ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘ ให้จำคุก ๒๐ ปีนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยทั้งสองต่างฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเมื่อจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ทำร้ายผู้ตายเข้าไปในร้านนางเขตต์จำเลยที่ ๑ กับพวกได้รุมชกต่อยผู้ตายส่วนจำเลยที่ ๒ ได้ใช้เก้าอี้เหล็กกลมไม่มีพนักตีทำร้ายผู้ตายหลายทีบาดแผลที่ทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตายคือที่กลางศีรษะมีบาดแผลฉีกขาดขนาด ๒ X ๑.๕ เซนติเมตรกะโหลกศีรษะใต้บาดแผลแตกยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรมีเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองสมองส่วนขวาด้านข้างและบนฉีกขาดเละประกอบกับเก้าอี้เหล็กกลมของกลางตัวหนึ่งที่ปลายขาของเก้าอี้ข้างหนึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มมีเศษเนื้อและหนังศีรษะติดอยู่เชื่อได้ว่าจำเลยที่ ๒ ได้จับเก้าอี้เหล็กกลมดังกล่าวตีในลักษณะกระแทกปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงไม่มียางหุ้มลงไปที่ศีรษะผู้ตายแม้เก้าอี้เหล็กของกลางโดยสภาพจะไม่เป็นอาวุธก็ตามแต่การที่จำเลยที่ ๒ ได้ใช้ปลายขาเก้าอี้ซึ่งเป็นเหล็กกลวงตีกระแทกไปที่ศีรษะของผู้ตายอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญของร่างกายจนกลางศีรษะผู้ตายฉีกขาดกะโหลกใต้บาดแผลดังกล่าวยุบขนาด ๓ X ๒.๕ เซนติเมตรแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้ตีกระแทกโดยแรงซึ่งจำเลยที่ ๒ ย่อมจะเล็งเห็นผลแห่งการกระทำของตนได้ว่าจะเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายจำเลยที่ ๒ จึงต้องมีความผิดฐานฆ่าผู้ตายโดยเจตนาส่วนจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีเจตนาร่วมกับจำเลยที่ ๒ และพวกทำร้ายผู้ตายมาแต่ต้นแม้จำเลยที่ ๑ จะเพียงชกต่อยผู้ตายก็ตามแต่เมื่อผู้ตายถึงแก่ความตายเนื่องจากการรุมทำร้ายของพวกจำเลยจำเลยที่ ๑ ก็ต้องมีความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นจนเป็นเหตุให้ผู้นั้นถึงแก่ความตายด้วยและเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทั้งสองกับพวกไล่ชกต่อยผู้ตายผู้ตายวิ่งหนีจำเลยทั้งสองกับพวกก็ตามเข้าไปทำร้ายผู้ตายถึงในร้านนางเขตต์ ดังนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องสมัครใจเข้าร่วมชุลมุนต่อสู้ดังที่จำเลยที่ ๒ อ้าง
ที่โจทก์ฎีกาว่าการกระทำของจำเลยที่ ๑ เป็นความผิดฐานร่วมกับพวกฆ่าผู้อื่นโดยเจตนานั้นพยานหลักฐานของโจทก์ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ กับพวกตามจำเลยที่ ๒ ออกไปไล่ทำร้ายผู้ตายโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อนและไม่มีอาวุธติดตัวแต่อย่างใดการทำร้ายของจำเลยที่ ๑ ก็เพียงแต่ชกต่อยผู้ตายทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยที่ ๑ เคยมีสาเหตุกับผู้ตายด้วยพฤติการณ์จึงยังไม่พอฟังว่าจำเลยที่ ๑ มีเจตนาฆ่าผู้ตาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
