เนื้อความคำพิพากษา
โจทฟ้องว่าจำเลยกับพวกสมคบกันลักหลบแมงพู่ของนางสมบุญไป ๒ เข่งเสสราคา ๑ บาท ๒๕ สตางค์ เมื่อวันที่ ๒๑ พรึสภาคม ๒๔๘๔ ขอไห้ลงโทสตามมาตรา ๒๙๓ จำเลยไห้การรับสารภาพ สาลชั้นต้นพิจารนาแล้วพิพากสาลงโทสจำเลยตามมาตรา ๒๙๓, ๕๙ คงจำคุก ๓ เดือน แต่ไห้รอการลงอาญาตามมาตรา ๔๑,๔๒ โจทอุธรน์ สาลอุธรน์พิพากสาแก้ไห้ลงโทสจำคุกจำเลยโดยไม่รอการลงอาญา จำเลยดีกาขอไห้รอการลงอาญาและว่าฟ้องโจทไม่ปรากตว่าเวลาเกิดเหตุเปนเวลากลางวันหรือกลางคืน สาลดีกาพร้อมกันปรึกสาเห็นว่า ตามปรกติฟ้องทุกฉบับ โจทต้องระบุเวลาเกิดเหตุกลางวันหรือกลางคืนถ้าโจทไม่รู้เวลาก็ต้องกล่าวไนฟ้อง เว้นแต่ไนคำฟ้องนั้นเองจะสแดงหยู่ว่า โจทไม่รู้เวลาจึงจัดว่าเปนฟ้องที่ถูกต้อง แต่ฟ้องโจทฉบับนี้ ตามพรึติการน์ไม่สแดงว่าโจทไม่สามาถรู้เวลาได้ จึงเปนฟ้องไม่ถูกต้องตามประมวนวิธีพิจารนาความอาญามาตรา ๑๕๘ ข้อ ๕ และคำฟ้องชนิดนี้แม้จำเลยจะมิได้ยกขึ้นคัดค้านไว้ สาลก็หยิบยกขึ้นพิจารนาได้ตาม ประมวนวิธีพิจารนาอาญามาตรา ๑๙๕ จึงพิพากสากลับไห้ยกฟ้อง
