คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยบังอาจลักปืนพกและกระสุนของนายขาบโดยใช้กิริยาฉกฉวยพาหนีไปต่อหน้าขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๙๗, ๒๙๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์ต้องหมายความว่า จำเลยลักโดยใช้กิริยาฉกฉวยไปต่อหน้านายขาบ แต่โจทก์นำสืบว่าพาหนีไปต่อหน้านายชินบุตรนายขาบ ข้อเท็จจริงที่ได้ความตามทางพิจารณาต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลฎีกาคงเห็นด้วยกับข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ว่า คดีนี้โจทก์นำสืบว่าปืนและกระสุนปืนที่ถูกลักเป็นของนายขาบตรงกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง แม้จะปรากฎว่าจำเลยเอาทรัพย์นั้นไปต่อหน้านายชินบุตรของนายขาบก็ไม่ต่างกับฟ้อง และตามฟ้องก็มิได้กล่าวว่าจำเลยฉกฉวยเอาทรัพย์พาหนีไปต่อหน้าใคร ที่มิใช่นายชิน
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนศาลอุทธรณ์ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงตามท้องสำนวนแล้วพิพากษาใหม่
