คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลพิพากษาห้ามจำเลยมิให้ทำการเลื่อยไม้ด้วยเครื่องจักรให้มีเสียงดังแลกะเทือนจนเป็นที่เดือดร้อนรำคาญแก่โจทก์ คดีถึงที่สุดไปแล้ว บัดนี้โจทก์ยื่นคำร้องว่าจำเลยยังใช้เครื่องจักร ทำการเลื่อยไม้มีเสียงดังแลกะเทือนเป็นที่เดือดร้อนรำคาญแก่โจทก์อีก จึงของให้ห้ามแลเรียกค่าเสียหาย ทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยได้จัดการแก้ไขรื้อย้ายเครื่องจักรไปจากที่เดิมแล้ว แต่ยังมีเสียงดังแลความกะเทือนไหวอยู่บ้างนิดหน่อย ศาลเดิมให้ยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์ เห็นว่าโจทก์ยังได้รับความรำคาญจากเสียงแลความกะเทือนอยู่บ้าง จึงพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแลให้ปฏิบัติการไปตามคำพิพากษาที่ได้บังคับไว้แต่เดิม จำเลยฎีกาว่า โจทก์ไม่มีสิทธิจะรื้อร้องให้ศาลบังคับอีก เพราะจำเลยได้ปฏิบัติครบถ้วนตามคำพิพากษาแล้ว แลคัดค้านว่าความรำคาญไม่มีแก่โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ถ้าจำเลยยังไม่ได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามคำพิพากษาก็ต้องบังคับได้อยู่เสมอ แลเห็นว่าการที่จะเป็นผิดฐานทำให้เป็นที่เดือดร้อนรำคาญนั้นต้องเป็นการรบกวนถึงขนาด แลแล้วแต่กรณีย์เป็นเรื่อง ๆ ไป เพียงแต่มีเสียงแลความกะเทือนคงอยู่บ้างจะฟังว่าเป็นการเดือดร้อนรำคาญเสมอไปยังไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลเดิม
