คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้จากจำเลยโดยกล่าวว่า เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๔ สามีจำเลยกู้เงินโจทก์ไป ๒๐๙ บาท ต่อมา พ.ศ. ๒๔๗๕ สามี จำเลยตายจำเลยได้ส่งดอกเบี้ยให้โจทก์เสมอมาจนถึง พ.ศ. ๒๔๘๑
จำเลยให้การว่า ไม่ทราบว่าสามีกู้หรือไม่ แต่จำเลยไม่เคยส่งดอกเบี้ยหรือรับช่วงการกู้กับต่อสู้ว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความ ศาลชั้นต้นฟังว่า สามีจำเลยกู้เงิน โจทก์ไปจริง แต่ โจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยเคยส่งดอกเบี้ย ส่วนหลักฐานที่ โจทก์อ้างว่าเป็นหนังสือรับรองหนี้นั้นเป็นการนอกประเด็นเพราะโจทก์ไม่ได้กล่าวมาในฟ้องจึงเห็นว่าฟ้องของโจทก์จึงขาดอายุความพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่ได้กล่าว่าจำเลยได้รับรองหนี้ในฟ้องและในชั้นศาลเมื่อจดรายงานพิจารณาสั้งให้ โจทก์นำสืบหนี้โจทก์ก็หาได้กล่าวอ้างว่าจำเลยเคยทำหนังสือรับรองหนี้ให้ไม่ การที่โจทก์นำสืบถึงหนังสือรับรองหนี้ จึงเป็นการนอกประเด็นฟังไม่ได้
