คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ตามมาตรา 298, 299จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธคดีนี้เป็นเรื่องที่ต้องฟังคำพยานโจทก์ประกอบ เมื่อขณะที่โจทก์สืบพยานคือตัวผู้เสียหายไปได้ 1 ปากยังไม่ทันจบ
จำเลยทั้งสองขอให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นสั่งให้งดสืบพยานโจทก์ ตัดสินลงโทษจำเลยคนละ 2 ปี กับให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ ของกลางริบจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ว่า แม้จำเลยให้การรับสารภาพ พยานหลักฐานเท่าที่สืบมาไม่พอฟังลงโทษจำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีควรจะให้สืบพยานโจทก์ต่อไปอีก จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาต่อไปแล้วพิพากษาใหม่จำเลยทั้งสองฎีกาว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาไม่ชอบ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์ชอบที่จะวินิจฉัยไปตามพยานหลักฐานเท่าที่ปรากฏในสำนวน เมื่อเห็นว่าไม่พอฟังลงโทษจำเลยก็ต้องยกฟ้องโจทก์ศาลฎีกาเห็นว่า การที่ศาลชั้นต้นให้งดสืบพยานโจทก์แล้วพิพากษาลงโทษจำเลยมานั้นก็เห็นว่าตามฟ้อง คำรับสารภาพของจำเลยและคำพยานที่สืบแล้วเป็นที่พอใจว่า จำเลยได้กระทำผิดจริง จึงพิพากษาไปอันเป็นการปฏิบัติชอบด้วยกระบวนพิจารณา เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีควรจะสืบพยานต่อไปตามโจทก์ขอ ก็ชอบที่จะสั่งให้ศาลชั้นต้นจัดการสืบพยาน เสร็จแล้วให้ส่งสำนวนมายังศาลอุทธรณ์เพื่อวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 208 ข้อ 1. การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่นั้นกรณีต้องเข้ามาตรา 208ข้อ 2.
คือเป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นปฏิบัติไม่ถูกต้องตามกระบวนพิจารณา แต่เรื่องนี้ศาลชั้นต้นปฏิบัติชอบด้วยกระบวนพิจารณาแล้ว ส่วนที่จำเลยฎีกาขอให้ศาลพิพากษาไปทีเดียวโดยไม่ต้องสืบพยานต่อไปนั้น เห็นว่าเป็นอำนาจศาลอุทธรณ์ที่จะฟังพยานต่อไปพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานต่อไปแล้วส่งสำนวนมาศาลอุทธรณ์พิพากษาต่อไป
