คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงินหรือโอนที่ดินให้แก่โจทก์ตามสัญญาประนีประนอมยอมความที่โจทก์กับจำเลยทำกันไว้ที่อำเภอ หนังสือที่โจทก์อ้างว่าเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความนี้ มีข้อความตอนต้นว่า นางเพี้ยน (โจทก์) ได้มาแจ้งว่านายเที่ยง นางเล็ก ขอนางสาวสมศรีหลานของโจทก์ไปเป็นภรรยานายทองคำ (จำเลย) โดยนายทองคำว่า ถ้าได้จะมอบเงินให้ ๒๐,๐๐๐ บาท นางเพี้ยนให้นายเที่ยงนำตัวนางสาวสมศรีไปมอบให้นายทองคำ แต่นายทองคำก็ไม่นำเงินมามอบให้นางเพี้ยน แล้วมีข้อความต่อไปว่า "พนักงานสอบสวนได้เรียกตัว นางทองคำและนางเพี้ยนมาตกลงในกรณีที่เกิดขึ้น นายทองคำยินยอมชดใช้ค่าเสียหายให้กับนางเพี้ยนเป็นเงิน ๒,๐๐๐ บาท นางเพี้ยนไม่ยินยอม นายทองคำยินยอมชดใช้เงินจำนวน ๒๐,๐๐๐ บาท แต่ไม่มีเงินสด จะได้หักโอนที่ดินที่เสม็ดเหนือเสม็ดใต้ให้กับนางเพี้ยนซึ่งเป็นยาย ในราคาที่ดินคิดเป็นเงินประมาณ ๒๐,๐๐๐ บาท คู่กรณีจะได้ทำการตกลงกันต่อไป จึงได้บันทึกไว้เป็นหลักฐาน ฯลฯ " แล้วลงชื่อผู้เสียหาย ผู้ต้องหา พนักงานสอบสวน และพยาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าสัญญานี้ยังไม่เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามความในสัญญาเห็นได้ว่า (โจทก์เป็นฝ่ายเสนอให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย ๒๐,๐๐๐ บาท) ที่จำเลยยอมชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ ๒๐,๐๐๐ บาทนั้น จำเลยได้แก้ไขคำสนองของจำเลยเป็นให้โอนที่ดินแทนเงินสด โจทก์จะได้ตกลงตามนี้ด้วยหรือไม่ไม่มีข้อความใดบันทึกไว้ แต่กลับบันทึกว่า คู่กรณีจะได้ทำการตกลงกันต่อไป แสดงว่าโจทก์ยังไม่ได้ตกลงว่าจะยอมรับเอาที่ดินแทนเงินสดหรือไม่แต่อย่างใด สัญญานี้จึงยังไม่เป็นสัญญาประนีประนอมยอมความ เพราะยังไม่มีข้อตกลงของทั้งสองฝ่ายที่จะให้ระงับข้อพิพาทกันได้ โจทก์จึงยังไม่มีสิทธิฟ้องเรียกร้องตามสัญญานี้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
