คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยทั้งสองสมคบกันลักกระบือของนายสีบุดดาเวียงไป 4 ตัว ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 293, 294, 296จำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นไม่เชื่อคำพยานโจทก์ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เชื่อข้อเท็จจริงตามคำพยานโจทก์แต่เห็นว่าเป็นเรื่องรับของโจรไม่ใช่ลักทรัพย์ ฉะนั้นศาลจะลงโทษจำเลยฐานรับของโจรไม่ได้ จึงพิพากษายืนโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ แม้ศาลอุทธรณ์และศาลเดิมจะฟังข้อเท็จจริงต่างกัน แต่ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ก็คงพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงนั้นเอง โจทก์จะฎีกาไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219ส่วนฎีกาของจำเลย ขอให้ศาลฎีกาพิพากษายกฟ้องโจทก์ โดยถือข้อเท็จจริงตามศาลจังหวัดกบินทร์บุรีว่า จำเลยมิได้กระทำผิดนั้นเห็นว่า เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยไม่ได้ลักกระบือดังฟ้อง เมื่อเช่นนี้จำเลยจะมาขอให้ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงอีกไม่ได้จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
