คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ ได้จ้างวานหรือใช้จำเลยที่ ๒ ให้ฆ่านายกวงเอี่ยมแซ่เหี่ยโดยพยายามด้วยความพยาบาทมาทหมาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญา ๒๕๐,๖๓,๖๔, และ ๗๒ กับขอให้ศาลลงอาญาที่รอไว้แก่จำเลยที่ ๒ ด้วย ศาลอาญาพิพากษาลงโทษประหารชีวิตจำเลยทั้งสองตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๕๐ แต่ลดฐานรับสารภาพให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยทั้งสองไว้คนละ ๑๒ ปี ส่วนที่จำเลยที่ ๒ เคยต้องคำพิพากษาให้ลงโทษและรอการลงอาญานั้นโทษของจำเลยที่ ๒ ถึงประหารชีวิต จะเพิ่มโทษอย่างใดอีกมิได้ จึงเป็นอันต้องจด
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นลงโทษจำคุกจำเลยคนละ ๑๘ ปีและให้ยกอาญาที่รอไว้ ๑๕ วันมาลงแก่จำเลยที่ ๒ ด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อโทษที่จำเลยจะได้รับโอนแท้จริงนั้นไม่ถึงประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิตแล้ว ก็ไม่มีเหตุอันใดที่ยกอาญาที่รอไว้ในคดีอื่นมาลงแก่จำเลยมิได้ และในข้อที่โจทก์ก็ได้กล่าวอ้างและขอในฟ้องแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
