เนื้อความคำพิพากษา
เดิมโจทก์กู้เงิน ล.มา ๕๐๐ บาท ล.ได้มอบอำนาจให้จำเลยเป็นตัวแทนฟ้องโจทก์เรียกเงินตามสัญญากู้ แต่แล้วได้ถอนฟ้องโดยโจทก์ยอมทำสัญญาเป็นลูกหนี้เงินกู้ต่อจำเลย ๕๘๕ บาท ต่อมาโจทก์ผิดสัญญากู้ที่ทำไว้กับจำเลย ๆ จึงฟ้องโจทก์เรียกเงินตามสัญญาการพิจารณาคดีนั้นได้พิจารณาฝ่ายเดียว จำเลยได้อ้างตัวเองเบิกความว่าโจทก์นี้ได้กู้เงินจำเลยไป ๕๘๕ บาทตามสัญญากู้และจำเลยได้มอบเงินให้โจทก์รับไป ๕๘๕ บาทโจทก์จึงฟ้องจำเลยหาว่าเบิกความเท็จ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ม.๑๕๕ ศาลฎีกาตัดสินว่าสัญญากู้นั้นโจทก์ได้ทำให้แก่จำเลยจริงโดยไม่ได้ทำให้เปล่า ๆ ที่ทำให้โดยจำเลยยอมถอนฟ้องที่ฟ้องแทน ล.ให้เป็นการตอบแทน ถึงแม้จะมิได้จ่ายเงินให้แก่กัน โจทก์ก็ต้องรับผิดใช้เงินให้จำเลยตามสัญญากู้นั้น จำเลยจะเบิกความว่าได้จ่ายเงินให้โจทก์หรือไม่ ก็ไม่ใช่ข้อสำคัญในคดี จึงยังไม่เป็นผิดฐานเบิกความเท็จ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์
