คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานของจำเลย โจทก์ป่วยเป็นโรคท้องร่วงอย่างรุนแรงจึงเรียกรถพยาบาลมารับโจทก์ไปรักษา โจทก์ขอเบิกเงินค่ารถพยาบาลจากจำเลย จำเลยไม่ยอมจ่าย ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่ารถพยาบาล ๕๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การว่า ค่ารถพยาบาลไม่เป็นค่ารักษาพยาบาลตามระเบียบสวัสดิการสงเคราะห์พนักงานเกี่ยวกับการรักษาพยาบาล ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ค่ารถพยาบาลมิใช่ค่ารักษาพยาบาลแต่เป็นค่าพาหนะเดินทางไปโรงพยาบาลเท่านั้น ตามระเบียบเกี่ยวกับสวัสดิการฯ มิได้กำหนดให้จ่ายค่าพาหนะด้วย จำเลยจึงปฏิเสธไม่จ่ายเงิน ๕๐๐ บาทแก่โจทก์ได้พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ตามคำสั่ง เรื่อง ระเบียบสวัสดิการ ฯ ข้อ ๔ มีบทนิยามเฉพาะคำว่า พนักงาน บุคคลในครอบครัว แต่ค่ารักษาพยาบาลมีความหมายเป็นประการใดหามีบทนิยามไว้ไม่ ข้อ ๕ กำหนดวงเงินค่ารักษาพยาบาลไว้ว่า พนักงานมีสิทธิเบิกได้ปีละเท่าใด บุคคลในครอบครัวเบิกได้ปีละเท่าใด ถ้าคู่สมรสของพนักงานประกอบอาชีพในสถาบันอื่นก็มีสิทธิเบิกค่ารักษาพยาบาลได้โดยรวมถึงค่าผ่าตัดและค่าคลอดบุตรไม่เกินครรภ์ที่สี่ ข้อ ๖ กรณีต้องเข้ารักษาในโรงพยาบาล จำเลยจะจ่ายค่าห้องให้ครึ่งหนึ่ง ส่วนข้อ ๗ ได้ระบุชื่อโรงพยาบาลที่พนักงานและบุคคลในครอบครัวจะไปรับการรักษาพยาบาลได้ศาลฎีกาเห็นว่า ที่จะยกเอาบทนิยามของคำว่า ค่ารักษาพยาบาลตามประกาศกระทรวงมหาดไทย
เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน มาปรับแก่คดีนี้เป็นการปรับที่ไม่ถนัด เพราะบทนิยามดังกล่าวมีผลใช้บังคับเป็นกฎหมาย และใช้บังคับแก่เงินทดแทนที่ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน บังคับให้นายจ้างจ่ายเมื่อลูกจ้างประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้างหรือปกป้องรักษาผลประโยชน์ให้แก่นายจ้าง ส่วนคำสั่ง เป็นระเบียบสวัสดิการซึ่งสุดแต่นายจ้างและลูกจ้างได้ตกลงกันแต่ละสถานประกอบกิจการเป็นราย ๆ ไปกฎหมายมิได้บังคับให้นายจ้างต้องจ่ายเงินที่เป็นสวัสดิการแก่ลูกจ้าง เพราะฉะนั้นการแปลความหมายระเบียบสวัสดิการจึงต้องแปลตามถ้อยคำและเจตนารมณ์จากระเบียบนั้นเอง เฉพาะคดีนี้คำสั่งไม่มีบทนิยามคำว่า ค่ารักษาพยาบาลไว้จึงต้องแปลคำว่าค่ารักษาพยาบาลตามความเข้าใจของคนทั่วไป
ศาลฎีกาเห็นว่าค่ารักษาพยาบาลหมายถึงค่าบำบัดโรคโดยตรงเท่านั้น จะหมายความถึงค่าใช้จ่ายอย่างอื่นด้วยไม่ได้ หากจำเลยประสงค์จะช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในการเจ็บป่วยทุกกรณีโดยไม่มีที่จำกัดแล้ว ก็ไม่ควรระบุค่าผ่าตัด ค่าคลอดบุตร ไว้ในข้อ ๕ และค่าห้องไว้ในข้อ ๖ ซึ่งค่าใช้จ่ายตามที่กล่าวข้างต้นนั้นเกี่ยวเนื่องใกล้ชิดกับค่ารักษาพยาบาลยิ่งกว่าค่ารถพยาบาลเป็นอันมาก ว่าโดยปกติ เมื่อลูกจ้างได้เสียเงินค่าใช้จ่ายเช่นว่านั้นไปแล้วก็ควรเบิกจ่ายจากจำเลยได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องระบุไว้ในระเบียบสวัสดิการอีก การที่ระบุไว้ดังนั้นย่อมแปลได้ว่า ค่าผ่าตัด ค่าคลอดบุตรและค่าห้อง มิใช่ค่ารักษาพยาบาล แต่ถึงแม้มิใช่จำเลยก็ยอมช่วยเหลือ เมื่อกรณีเป็นไปตามที่กล่าว
ศาลฎีกาเห็นว่า ค่ารถพยาบาลมิใช่ค่าบำบัดโรค ทั้งระเบียบสวัสดิการก็มิได้กำหนดให้เบิกจ่ายได้เช่นค่าผ่าตัด ค่าคลอดบุตร และค่าห้องดังนั้น โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าพยาบาล
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
