คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า การที่ผู้พิพากษาที่พิจารณาชั้นศาลอุทธรณ์ไม่รับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเป็นดุลพินิจ ไม่มีเหตุที่จะให้โต้แย้งต่อไปได้ จึงไม่รับฎีกาจำเลยจำเลยเห็นว่า คดีนี้ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ยังไม่ได้พิจารณาว่า ปัญหาที่ตัดสินนั้นเป็นข้อสำคัญควรสู่ศาลสูงวินิจฉัยและสมควรที่จะอนุญาตให้ฎีกาหรือไม่ แต่เป็นเรื่องที่สั่งให้ยกคำร้องเพราะขาดอายุฎีกา และจำเลยเห็นว่ายังไม่ขาดอายุฎีกา เพราะจำเลยได้ขอมาในคำร้องแล้ว เท่ากับเป็นการขอขยายอายุฎีกาไว้แล้ว การที่ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องจึงเป็นการมิชอบ จำเลยจึงฎีกาคำสั่งของศาลอุทธรณ์ได้โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 150)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า
จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 267 และพระราชบัญญัติบัตรประจำตัวประชาชน พ.ศ. 2505มาตรา 4, 17 อันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษบทหนักตามมาตรา 267 ฐานแจ้งให้เจ้าพนักงานจดข้อความอันเป็นเท็จ จำคุก 6 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา นับเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสาม คงจำคุก 4 เดือน ฯลฯศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนจำเลยยื่นฎีกาพร้อมกับคำร้องขอให้ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นที่พิจารณาคดีหรือลงชื่อในคำพิพากษานี้รับรองหรืออนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นดังกล่าวไม่อนุญาตให้จำเลยฎีกา (อันดับ 134, 136) แล้วศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา
เพราะเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงจำเลยยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ที่พิจารณาตัดสินคดีนี้ รับรองหรืออนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ โดยขอให้ศาลชั้นต้นชะลอการสั่งฎีกาหรือขยายเวลาฎีกาไว้ถอนจนกว่าศาลอุทธรณ์จะส่งเรื่องกลับคืนมา ผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ดังกล่าวสั่งว่า จำเลยยื่นคำร้องเมื่อพ้นกำหนดอายุฎีกาแล้ว จึงไม่อาจรับรองให้ได้ (อันดับ 140)
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา (อันดับ 148)จำเลยยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 150)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ไม่รับรองให้จำเลยฎีกาเนื่องจากพ้นระยะเวลาฎีกา จำเลยจะอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวต่อศาลฎีกาไม่ได้ เพราะการสั่งไม่อนุญาตดังกล่าวเป็นอำนาจเฉพาะตัวของผู้พิพากษาผู้สั่ง ให้ยกคำร้อง
