คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2533 (เลขอ้างอิง 57323)

ย่อหลักกฎหมาย

ความว่า ผู้ขอประกันยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลอุทธรณ์ภาค 3ขอให้ศาลฎีกาอนุญาตให้ปล่อยจำเลยที่ 7 ชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์หมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องคดีนี้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษารวมกับอีกคดีหนึ่งโดยให้เรียกจำเลยที่ 1 ในคดีนี้ว่าจำเลยที่ 7ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งแปดมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯ มาตรา 11,54,69,72 ตรี,73 วรรคสอง พระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ มาตรา 14,31 วรรคสอง การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกันให้เรียงกระทงลงโทษ ฐานแผ้วถางป่าฯลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ มาตรา 31 วรรคสองซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกคนละ 8 ปี ฐานมีไม้หวงห้ามฯ จำคุกคนละ 4 ปี ฯลฯรวมจำคุกจำเลยที่ 1 และที่ 3 ถึงที่ 8 คนละ 12 ปีจำเลยที่ 7 อุทธรณ์จำเลยที่ 7 ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์โดยมีพลตรีปานเทพภูวนารถนุรักษ์ เป็นผู้ขอประกัน ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่าไม่อนุญาต ต่อมาผู้ขอประกันยื่นคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวอีก ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงคำสั่งเดิมที่ไม่อนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์ ให้ยกคำร้องผู้ขอประกันจึงยื่นคำร้องนี้คำสั่งอนุญาตให้ปล่อยจำเลยที่ 7 ชั่วคราวระหว่างอุทธรณ์ ตีราคาห้าแสนบาทให้ศาลชั้นต้นเรียกหลักประกันเพิ่มและพิจารณาหลักประกันแล้วดำเนินการต่อไป