คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลล้มละลายกลางมีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้เมื่อวันที่16 มิถุนายน 2543 โดยมีบริษัทแอสเซ็ท รีคัฟเวอรี จำกัด เป็นผู้ทำแผนเจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในการฟื้นฟูกิจการค่าอะไหล่ปรับปรุงลิฟต์โดยสารรวมดอกเบี้ยเป็นเงิน 344,837.50 บาท รายละเอียดปรากฏตามบัญชีแนบท้ายคำขอรับชำระหนี้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ให้เจ้าหนี้ ลูกหนี้ หรือผู้ทำแผนตรวจคำขอรับชำระหนี้ในการฟื้นฟูกิจการตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 90/29 แล้ว ปรากฏว่าผู้ทำแผนโต้แย้งคำขอรับชำระหนี้รายนี้ว่าหนี้ขาดอายุความเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สอบสวนแล้วมีคำสั่งให้ยกคำขอรับชำระหนี้ในการฟื้นฟูกิจการของเจ้าหนี้เสียทั้งสิ้นตามมาตรา 90/32 แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย
พ.ศ.2483เจ้าหนี้ยื่นคำร้องคัดค้านว่า หนี้ยังไม่ขาดอายุความในวันนัดพิจารณาคำร้องคัดค้าน ทนายเจ้าหนี้ซึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจให้ดำเนินคดีนี้ได้มอบฉันทะให้เสมียนทนายนำคำร้องขอเลื่อนคดีมายื่นต่อศาล ตามคำร้องอ้างว่าทนายเจ้าหนี้มีอาการป่วยเป็นไข้หวัดกะทันหัน ไม่สามารถมาเบิกความเป็นพยานได้ ศาลล้มละลายกลางพิจารณาแล้วเห็นว่า ทนายเจ้าหนี้ไม่มีใบรับรองแพทย์มาแสดง ไม่เชื่อว่าป่วยเจ็บจริง ทั้งเหตุตามคำร้องมิใช่เหตุจำเป็นอันมิอาจก้าวล่วงเสียได้ ไม่อนุญาตให้เลื่อนคดีและถือว่าเจ้าหนี้ไม่มีพยานมาสืบ ให้ยกคำร้องคัดค้านเจ้าหนี้อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของเจ้าหนี้เพียงประการเดียวว่า มีเหตุสมควรให้เจ้าหนี้เลื่อนคดีตามคำร้องหรือไม่ เห็นว่าในกรณีเจ้าหนี้ขอเลื่อนคดีในการพิจารณาคำร้องคัดค้านคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นัดแรกนี้ไม่ต้องด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลล้มละลายและวิธีพิจารณาคดีล้มละลายพ.ศ. 2542 มาตรา 15 ซึ่งบัญญัติให้ศาลล้มละลายดำเนินการนั่งพิจารณาคดีติดต่อกันโดยไม่เลื่อนคดีจนกว่าจะเสร็จการพิจารณา เว้นแต่มีเหตุจำเป็นอันมิอาจก้าวล่วงเสียได้แต่สำหรับคดีนี้เจ้าหนี้จะขอเลื่อนคดีได้ต้องเป็นกรณีมีเหตุจำเป็นตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 40 วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลล้มละลายและวิธีพิจารณาคดีล้มละลาย
พ.ศ. 2542 มาตรา 14 และแม้การอนุญาตให้เลื่อนคดีหรือไม่เป็นดุลพินิจของศาล แต่ศาลก็ต้องใช้ดุลพินิจอย่างมีเหตุผลด้วย ในวันนัดพิจารณาคำร้องคัดค้านคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์นัดแรกซึ่งทนายเจ้าหนี้ยื่นคำร้องขอเลื่อนคดีอ้างเหตุว่ามีอาการป่วยเป็นไข้หวัดกะทันหัน อันเป็นการอ้างเหตุขอเลื่อนคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 41 หากข้ออ้างดังกล่าวเป็นความจริงก็ถือได้ว่าเป็นกรณีมีเหตุจำเป็นและมีเหตุสมควรที่ศาลล้มละลายกลางควรให้เลื่อนคดีตามมาตรา 40 ดังกล่าว ประกอบกับในวันนัดนั้นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มาศาลและได้ลงลายมือชื่อไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาโดยเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มิได้คัดค้านว่าคำร้องของทนายเจ้าหนี้ไม่เป็นความจริง จึงเท่ากับยอมรับว่าทนายเจ้าหนี้ป่วยเจ็บตามที่อ้างในคำร้อง
การร้องขอเลื่อนคดีโดยอ้างเหตุป่วยเจ็บนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 40 และมาตรา 41 มิได้บังคับว่า ผู้ที่อ้างว่าป่วยเจ็บนั้นจะต้องมีใบรับรองแพทย์มาแสดงด้วย จึงอยู่ที่ข้อเท็จจริงว่า ทนายเจ้าหนี้ป่วยเจ็บจริงหรือไม่หากศาลมีความสงสัยว่าทนายเจ้าหนี้ป่วยเจ็บจริงหรือไม่ และอาการที่อ้างว่าป่วยเจ็บนั้นร้ายแรงถึงกับไม่สามารถจะมาศาลได้หรือไม่ ศาลก็มีอำนาจไต่สวนคำร้องขอเลื่อนคดีเสียก่อนได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 21(4) หรือจะตั้งเจ้าพนักงานของศาลไปทำการตรวจดูว่าทนายเจ้าหนี้ป่วยเจ็บหรือไม่ เพียงใด แล้วจึงวินิจฉัยและมีคำสั่งอย่างหนึ่งอย่างใดเกี่ยวกับคำร้องขอเลื่อนคดีนั้นตามมาตรา 41 ก็ได้
การที่ศาลล้มละลายกลางมิได้ดำเนินการตามบทกฎหมายดังกล่าวย่อมแสดงว่าศาลมิได้มีความสงสัยในเรื่องที่ทนายเจ้าหนี้อ้างว่าป่วยเจ็บตามคำร้องดังกล่าว จึงรับฟังได้ว่าทนายเจ้าหนี้ป่วยเจ็บและไม่สามารถมาศาลได้ เป็นกรณีมีเหตุจำเป็นสมควรให้เลื่อนคดีตามคำร้องของทนายเจ้าหนี้ และยังถือไม่ได้ว่าเจ้าหนี้ไม่มีพยานมาสืบที่ศาลล้มละลายกลางมีคำสั่งให้ยกคำร้องคัดค้านของเจ้าหนี้นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของเจ้าหนี้ฟังขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำสั่งศาลล้มละลายกลาง ให้ศาลล้มละลายกลางดำเนินการพิจารณาคำร้องคัดค้านของเจ้าหนี้ต่อไปและมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี
