คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามจำหน่ายและเสพเมทแอมเฟตามีนและมียุทธภัณฑ์ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 57, 66, 91, 102 พ.ร.บ. มาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3, 7 พ.ร.บ. ควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ. 2530 มาตรา 4, 7, 15, 34, 42, 42, 52 ป.อ. มาตรา 91 ริบเสื้อเกราะป้องกันกระสุนปืน และอุปกรณ์ที่ใช้ในการเสพเมทแอมเฟตามีนของกลาง
จำเลยให้การรับสารภาพฐานเสพเมทแอมเฟตามีน และฐานมียุทธภัณฑ์ไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนข้อหาอื่นให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ. ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคสอง, 57, 66 วรรคสอง, 91 (ที่ถูกมาตรา 91 ที่แก้ไขใหม่) พ.ร.บ. มาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ. 2534 มาตรา 3, 7 พ.ร.บ. ควบคุมยุทธภัณฑ์ พ.ศ. 2530 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง, 34, 42 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตาม ป.อ. มาตรา 91 ฐานเสพเมทแอมเฟตามีนจำคุก 6 เดือน ฐานมีเสื้อเกราะป้องกันกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตาม ป.อ. มาตรา 78 กระทงละกึ่งหนึ่งแล้ว ฐานเสพเมทแอมเฟตามีน จำคุก 3 เดือน ฐานมีเสื้อเกราะป้องกันกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 6 เดือน ฐานพยายามมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายจำคุกตลอดชีวิต แต่เมื่อลงโทษจำคุกจำเลยตลอดชีวิตแล้ว ก็ไม่อาจลงโทษอย่างอื่นได้ริบเสื้อเกราะป้องกันกระสุนปืนและอุปกรณ์การเสพเมทแอมเฟตามีนของกลาง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องในข้อหาพยายามมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยกระทำความผิดฐานพยายามมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายหรือไม่ เห็นว่า แม้ข้อเท็จจริงจะได้ความว่า จำเลยมีพฤติการณ์ลักลอบจำหน่ายเมทแอมเฟตามีนตลอดมา และจำเลยเป็นผู้สั่งซื้อเมทแอมเฟตามีนของกลางจากนางสาวย่าลีซึ่งถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมขณะนำเมทแอมเฟตามีนของกลางไปส่งมอบให้แก่จำเลยตามที่โจทก์อ้างมาในฎีกาก็ตาม แต่ก็ได้ความจากคำเบิกความของนางสาวย่าลีพยานโจทก์ว่า จำเลยติดต่อสั่งซื้อเมทแอมเฟตามีนของนางสาวย่าลีตั้งแต่เมื่อประมาณวันที่ 31 ตุลาคม 2543 โดยกำหนดให้นางสาวย่าลีนำไปส่งมอบภายใน 1 สัปดาห์ จะเป็นวันใดก็ได้ โดยให้นำไปซุกซ่อนไว้ที่ริมถนนบริเวณป่าช้าบ้านเนินและทำเครื่องหมายเป็นที่สังเกตไว้
จากนั้นให้ไปรับเงินที่บ้านจำเลย ซึ่งมีหลายขั้นตอนกว่าที่นางสาวย่าลีจะส่งมอบเมทแอมเฟตามีนให้ไปอยู่ในเงื้อมมือของจำเลยผู้สั่งซื้อได้ นอกจากนี้ยังได้ความจากคำเบิกความของพันตำรวจตรีอำนวย พนักงานสอบสวน ประกอบบันทึกการตรวจสถานที่เกิดเหตุว่า จุดที่นางสาวย่าลีถูกเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมและยึดเมทแอมเฟตามีนของกลางอยู่ห่างป่าช้าบ้านเนินที่จำเลยกำหนดให้นางสาวย่าลีนำเมทแอมเฟตามีนไปซุกซ่อนเพื่อส่งมอบให้แก่จำเลยประมาณ 200 เมตร และห่างจากบ้านจำเลยประมาณ 1.5 กิโลเมตร ซึ่งยังไม่ถึงสถานที่กำหนดให้ซุกซ่อนเพื่อส่งมอบเมทแอมเฟตามีนแก่กัน รวมทั้งยังไม่มีการไปแจ้งจำเลยให้ทราบเพื่อให้จำเลยสามารถเข้าครอบครองเมทแอมเฟตามีนตามขั้นตอนที่ตกลงกันแต่อย่างใด จึงไกลเกินเหตุที่จำเลยจะสามารถครอบครองเมทแอมเฟตามีนของกลางได้บรรลุผลสำเร็จ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษาว่า จำเลยไม่มีความผิดฐานพยายามมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายนั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
