คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่าจำเลยลอบลักต้มเคี่ยวมูลยาฝิ่นเพื่อผสมใบพลูสูบนอกโรง ขอให้ลงโทษตาม พรบฝิ่น ม.๓๖-๕๐ ได้ความว่าจำเลยเอามูลฝิ่นปนเคี่ยวกับน้ำจริง ศาลเดิมเห็นว่า พรบที่โจทย์อ้าง ไม่ได้ห้ามการเอาน้ำปนมูลฝิ่นฤาต้มเคี่ยวมูลฝิ่นว่าเปนความผิดอย่างใด จึงให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า แม้ พรบฝิ่นจะมิได้ห้ามว่าไม่ให้เอามูลฝิ่นปนเคี่ยวกับน้ำก็ดีแต่การที่จำเลย มีมูลฝิ่นไว้โดยมิได้รับอนุญาตนั้นมีความผิดตาม พรบฝิ่น ม.๓๖ (ข) จึงให้ปรับจำเลย ๆ ฎีกา ฎีกาตัดสินว่า อาการที่จำเลยทำยังไม่เปนผิดตามฎีกาที่ ๑๐๕๘/๒๔๖๕ แต่ที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยมีผิดฐานมีมูลฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตนั้นเห็นว่าโจทย์มิได้ฟ้องความในฐานนี้ จึงลงโทษจำเลยไม่ถนัด ให้ยกฟ้องโจทย์ยืนตามศาลเดิม
