คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักทรัพย์ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๔ แต่บทเดียวศาลชั้นต้นพิจารณาได้ความว่าจำเลยรับของโจรพิพากษาลงโทษจำเลยทั้ง ๒ ตามมาตรา ๓๒๑ นายลาจำเลยผู้เดียวอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าตามมาตรา ๑๙๒ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา จะลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๒๑ มิได้ ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฝ่ายเดียวฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกฟ้องนายลาจำเลยนั้นชอบแล้ว แต่นายผึ้งจำเลยอีกคน ๑ นั้น แม้จะมิได้อุทธรณ์ฎีกาขึ้นมาก็ดี แต่เมื่อเป็นเหตุในส่วนลักษณคดีแล้วย่อมเป็นผลคลุมครอบถึงนายผึ้งจำเลยด้วย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ปล่อยนายผึ้งจำเลยไปด้วย
