คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยที่ ๑-๒ ทำการชิงทรัพย์ ส่วนจำเลยที่ ๓-๔-๖ ได้รับเงินส่วนแบ่งในการจำนำทรัพย์ที่จำเลยที่ ๑-๒ ไปชิงมา แลจำเลยที่ ๕-๖ รับตั๋วจำนำของนั้นไว้ ทั้งนี้โดยจำเลยรู้อยู่ว่าเป็นของร้าย จึงพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๑-๒ ตามมาตรา ๒๙๙ จำเลยที่ ๓-๔-๕-๖ ตามมาตรา๓๒๑
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ฟังว่าจำเลยรับเงินแลตั๋วจำนำไว้ โดยรู้สึกว่าได้เกิดเนื่องมาจากการร้าย จำเลยก็ไม่มีผิดตาม ม.๓๒๑ เพราะการที่จะเป็นผิดตามมาตรานี้ จะต้องเป็นการกระทำต่อทรัพย์ที่ได้มาโดยการกระทำผิดกฎหมาย แต่คดีนี้การจำนำไม่ผิดกฎหมาย ตั๋วจำนำแลเงินจึงไม่ชื่อว่าได้มาจากการกระทำผิดกฎหมายจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ ๓-๔-๕-๖ ยืนตามศาลอุทธรณ์
