คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ รับซื้อยางรถยนตร์จากทหารญี่ปุ่น จำเลยที่ ๒ รับยางรถยนตร์จากจำเลยที่ ๑ โดยรู้ว่าเป็นของร้าย ขอให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ ตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยการกักคุมตัวบุคคล ฯลฯ ที่เป็นศัตรูต่อสหประชาชาติ และจำเลยที่ ๒ ฐานรับของโจร ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยที่ ๑ ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ ๒ โจรอุทธรณ์สำหรับจำเลยที่ ๒
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาสำหรับจำเลยที่ ๒ ศาลฎีกาตัดสินว่า ตามพระราชบัญญัติที่กล่าวแล้ว ม. ๔ บัญญัติห้ามมิให้ทำการติดต่อกับบุคคลที่เป็นศัตรูต่อสหประขาชาติ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน จึงเป็นที่เห็นได้ว่าความผิดอยู่ที่ทำการติดต่อกับบุคคลเหล่านั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต หาใช่เป็นการกระทำที่เป็นผิดในตัวโดยตรงไม่ ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๑ ได้มา จึงมิใช่ทรัพย์อันได้มาโดยการกระทำผิดตาม ม. ๓๒๑ จึงลงโทษจำเลยที่ ๒ ไม่ได้ ยืนตามศาลอุทธรณ์
