เนื้อความคำพิพากษา
โจทฟ้องว่าจำเลยจ้างโจทเปนลูกจ้างคิดค่าจ้างไห้ปีละ ๔๐ เหรียน โจทเปนลูกจ้างหยู่ ๔ ปี แต่ป่วยเสีย ๖ เดือนหายป่วยแล้วก็รับไช้การงานจำเลยต่อมา ค่าจ้างค้างอีก ๕๙ เหรียน ๑๐ เซ็น ขอไห้สาลบังคับจำเลยไช้เงินจำนวนนี้คิดเปนเงินไทย ๕๙ บาท ๑๐ สต. กับค่าเสียหาย สาลชั้นต้นวินิฉัยฟังว่า โจททำงานไห้จำเลยได้ ๗ เดือนก็ป่วยเสีย ๖ เดือน เมื่อหายแล้วก็ยังคงทำงานไห้จำเลยอีก แต่โจทพิการขาแข็งทำงานไม่ได้เต็มที่ดังเดิม เห็นว่าคดีต้องถือตามประมวนกดหมายแพ่งและพานิชมาตรา ๕๗๖ และเห็นควนกำหนดค่าจ้างไห้โจทเพียงปีละ ๓๐ เหรียน จึงพิพากสาไห้จำเลยไช้เงินไห้โจท ๒๗ บาท ๔๓ สตางค์ ส่วนค่าเสียหายไม่ไห้ จำเลยอุธรน์ สาลอุธรน์พิพากสากลับไห้ยกฟ้องโจทโดยวินิฉัยว่าที่สาลชั้นต้นยกประมวนกดหมายแพ่งและพานิชมาตรา ๕๗๖ ขึ้นวินิฉัยนั้น
เปนเรื่องนอกฟ้องนอกสัญญาจ้าง โจทดีกา สาลดีกาเห็นว่าการที่ดจทฟ้องเรียกค่าจ้างเต็มจำนวนตามสัญญา สาลวินิฉัยว่าโจททำงานไม่ได้เต็มที่ จึงคิดลดค่าจ้างตามสัญญาเดิมลงเช่นนี้ไม่เปนการนอกฟ้องนอกประเด็นอย่างได จึงพิพากสาไห้จำเลยไช้เงิน ๒๗ บาท ๔๓ สตางค์และไช้ค่าทำเนียมทั้งสามสาล
