คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่า คันเนื้อของจำเลยหักเลยจึงได้จัดการซ่อมแซมขึ้นแล้วใช้คันชั่งนี้ชั่งเนื้อขาย โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานซ่อมเครื่องชั่งที่มีอัตราน้ำหนักคลาดเคลื่อนไว้ในครอบครองและใช้เครื่องชั่งนี้ชั่งเนื้อวัวขาย ศาลขั้นต้นลงโทษฐานใช้เครื่องชั่งตามมาตรา ๓๑ ข้อหาฐานซ่อมเครื่องชั่งให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายื่น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห้นฟ้องด้วยศาลขั้นต้นและศาลอุทธรณ์ว่าตามพระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัดมาตรา ๑๕ เป็นบทบังคับให้บุคคลผู้ปราถนาจะทำกิจในการคำสั่ง ขายหรือซ่อมเครื่องชั่ง ฯลฯ เท่านั้นที่ต้องไปขออาญาบัตร,ไม่ได้บังคับถึงผู้ทำการซ่อมเครื่องชั่งของตนเองที่เกิดชำรุดขึ้นเพียงครั้งคาวดังเช่นคดีนี้ การกระทำทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามม.๒๙ แต่เมื่อปรากฎว่าจำเลยซ่อมเครื่องชั่งผิดพลาดคลาดเคลื่อนแล้วนำไปใช้ก็เป็นความผิดตามม.๓ บทหนึ่งต่างหากซึ่งศาลล่างก็ได้ลงโทษจำเลยไปแล้วจะเอามาประกอบลงโทษจำเลยในม.๒๙ มิได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
