คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องบรรยายความว่าทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ ๔ อย่างถูกคนลักไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับทรัพย์ที่ถูกผู้ร้ายลักไปนั้นได้จากจำเลยโดยจำเลยได้ลักทรัพย์นั้นมาหรือรับไว้โดยรู้อยู่ว่าเป็นของร้ายได้มาโดยการกระทำผิดหรือโดยเก็บทรัพย์นั้นได้แล้วคิดทุจจริตเบียดบังเอาไว้เสีย ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๘,๓๒๑ และ ๓๑๘ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยเก็บตกได้แล้วยักยอกเอาไว้ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๑๘ ศาลฎีกาตัดสินว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่าทรัพย์หายไปโดยถูกผู้ร้ายลักไม่ได้กล่าวว่าเป็นของตกหาย จึงต้องฟังว่าจำเลยมีความประสงค์จะแสดงว่าจำเลยลักทรัพย์ ไม่มีความประสงค์จะแสดงว่าทรัพย์ของกลางเป็นของตกของหายจำเลยเก็บได้ยักยอกไปที่โจทก์เถียงว่าของที่ถูกผู้ร้ายลักถือได้ว่าเป็นของตกหายตาม ม.๓๑๘ นั้น เห็นว่าความใน ม.๓๑๘ นั้นไม่เกี่ยวข้องกับของที่ถูกผู้ร้ายลักของตกของหายภาษาอังกฤษว่า "lost property" ซึ่งผิดกับ Stolen Property มาก เห็นว่าจะลงโทษจำเลยไม่ได้ตาม ม.๑๙๒ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามให้ยกฎีกาโจทก์
