คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยทั้งสองสมคบกันมีฝิ่นดิบและฝิ่นสุก ซึ่งไม่ใช่ของรัฐบาลไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษและริบ ของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า ของกลางเป็นฝิ่น มีปริมาณและราคาตามฟ้องจริง แต่คดียังไม่พอฟังว่าจำเลยได้สมคบกัน กระทำผิดดังข้อกล่าวหาจึงพิพากษายกฟ้อง แต่ฝิ่นของกลางให้ริบ.
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษนายอินทรเท่านั้น
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า นายอินทร์จำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำคุก ๒ ปี ปรับ ๓๔,๑๗๔,๐๐๐ บาท ฯลฯ นายอินทร์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว คงฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยกระทำผิดจริง ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย ส่วนในข้อกฎหมายที่จำเลยฎีกา ว่า การที่เอาฝิ่นของกลางมากรุงเทพฯ มาทำการเปิดทำลายตราและถ่ายใส่ภาชนะอื่นใดลำพังลับหลังโจทก์จำเลย และ พยานที่เกี่ยวข้องรู้เห็น เป็นการขัดกับ ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๒๔๒ นั้น ก็ได้ความว่าขณะทำการเปิดตรวจพิศูจน์ของกลาง ตลอดจนถ่ายใส่ภาชนะนั้นได้กระทำต่อหน้ากรรมการ ซึ่งเป็นพยานที่เกี่ยวข้องในเรื่องนี้อยู่ด้วย จึงไม่เป็นขัดกับมาตรา ๒๔๒ อย่างใด ฯลฯ
