คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยที่ ๒-๓ เป็นลูกจ้างจำเลยที่ ๑ ๆ เกิดเถียงกับ ฉ.โจทก์ เกิดชกกัยขึ้น จำเลยที่ ๒ ยืนอยู่ข้างหลังฉวยท่อนเหล็กขว้างถูกศีร์ษะโจทก์แตก และจำเลยที่ ๒-๓ กลับเข้าทุกโจทก์อีก ศาลเดิมฟังว่าจำเลยทั้ง ๓ มีผิดตาม ม.๒๕๔ ให้จำคุก ๖ เดือน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ที่ศาลเดิมลงโทษจำเลยที่ ๑-๓ ฐานเป็นตัวการนั้นไม่ถูก เพราะเหตุเกิดในปัจจุบันทันด่วน โจทก์สืบไม่ได้ว่ามีการสมคบ จึงตัดสินแก้ให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ ๑-๓ คนละ ๑ เือน ตามมาตรา ๓๓๘ ข้อ ๓ โจทก์ฎีกาว่าจำเลยทั้ง ๓ ได้สมคบกันเพราะมีแซ่สกุลเดียวและสำนักอาศัยด้วยกัน ต้องมีผิดเป็นตัวการ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ปัญหาที่โจทก์ฎีกาขึ้นมาเป็นปัญหาในข้อเท็จจริง ฎีกาโจทก์ต้องห้ามตาม ม.๖ แห่งพระราชบัญญัติฎีกาอุทธรณ์ จึงให้ยกฏีกาโจทก์
