คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องทั้งสามยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องที่ 1 ได้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายกได้หมายเลข 3 ผู้ร้องที่ 2 และที่ 3 เป็นผู้มีสิทธิเลือกตั้งมีชื่ออยู่ในบัญชีรายชื่อเลือกตั้ง เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2539 ผู้คัดค้านที่ 2 ได้ใช้วุฒิการศึกษาปริญญาตรี นิติศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีปทุมสมัครรับเลือกตั้งโดยผู้คัดค้านที่ 1 รับสมัครไว้และได้หมายเลข 5 ทั้งนี้ผู้คัดค้านที่ 2 ไม่มีสิทธิตามวุฒิการศึกษาที่นำมาสมัคร เนื่องจากก่อนเข้าศึกษาในชั้นปริญญาตรี ผู้คัดค้านที่ 2 ได้นำวุฒิการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพเทคนิค (ปวท.) จากโรงเรียนเทคนิคมารดานุเคราะห์บริหารธุรกิจมาสมัครเข้าเรียนในชั้นปริญญาตรี
วุฒิการศึกษาระดับ ปวท. ของผู้คัดค้านที่ 2 เป็นวุฒิการศึกษาปลอม ผู้คัดค้านที่ 2 จึงไม่มีสิทธิตามวุฒิการศึกษาชั้นปริญญาตรี ผลการเลือกตั้งปรากฏว่าผู้คัดค้านที่ 2 เป็นผู้ได้รับการเลือกตั้งการกระทำของผู้คัดค้านที่ 2 โดยรู้อยู่แล้วว่าตนเองไม่มีสิทธิสมัครรับเลือกตั้งแต่ยังสมัครรับเลือกตั้ง ทำให้การเลือกตั้งเป็นไปโดยมิชอบ ให้ศาลไต่สวนและมีคำสั่งว่าการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายกเฉพาะส่วนของผู้คัดค้านที่ 2 เป็นการกระทำผิดตามมาตรา 26 แห่งพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2522 และมีคำสั่งให้มีการเลือกตั้งใหม่เฉพาะส่วนที่ผู้คัดค้านที่ 2 ได้รับเลือกตั้งผู้คัดค้านที่ 1 ยื่นคำคัดค้านว่า
ผู้คัดค้านที่ 2 นำหลักฐานวุฒิการศึกษาชั้นปริญญาตรี คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม เป็นหลักฐานแสดงคุณสมบัติเมื่อผู้ร้องที่ 1 คัดค้าน ผู้คัดค้านที่ 1 จึงดำเนินการตรวจสอบคุณสมบัติและสอบสวนผู้คัดค้านที่ 2 ตามขั้นตอนตามหลักกฎหมายและระเบียบที่เกี่ยวข้องแล้ว คณะกรรมการตรวจสอบคุณสมบัติผู้สมัครรับเลือกตั้งเห็นร่วมกันว่าจะเอาเหตุที่มีข้อโต้แย้ง ข้อสงสัยในวุฒิการศึกษาที่ยังไม่มีข้อยุติมาจำกัดสิทธิในการสมัครรับเลือกตั้งไม่ได้ จึงมีมติให้รับสมัครผู้คัดค้านที่ 2 ไว้ และได้หมายเลข 5 ผู้ร้องทั้งสามไม่มีอำนาจร้องขอให้ศาลสั่งว่าการเลือกตั้งเป็นไปโดยมิชอบขอให้ยกคำร้องผู้คัดค้านที่ 2 ยื่นคำคัดค้านว่า ระเบียบแสดงการเรียนของโรงเรียนเทคนิคมารดานุเคราะห์บริหารธุรกิจเป็นเอกสารที่ทางโรงเรียนออกให้แก่ผู้คัดค้านที่ 2 มิใช่เอกสารปลอม
ผู้คัดค้านที่ 2 จบการศึกษาชั้นปริญญาตรี นิติศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีปทุม และนำวุฒิการศึกษาดังกล่าวเป็นหลักฐานสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเมื่อ พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2539 ซึ่งผู้คัดค้านที่ 2 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายกทั้งสองสมัย ผู้คัดค้านที่ 2 เป็นผู้มีคุณสมบัติในการสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตามมาตรา 19 (2) แห่งพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพ.ศ. 2522 และตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นไต่สวนโดยสืบพยานผู้ร้องทั้งสามและผู้คัดค้านที่ 1 เสร็จ ก่อนสืบพยานผู้คัดค้านที่ 2 ผู้คัดค้านที่ 2 แถลงว่า ผู้คัดค้านที่ 2 ได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายกแล้วตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคม 2542 และผู้ร้องทั้งสามแถลงว่า
ศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัยให้สมาชิกภาพของผู้คัดค้านที่ 2 สิ้นสุดลงแล้ว ซึ่งศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้ จึงให้งดสืบพยานผู้คัดค้านที่ 2 และทำความเห็นส่งสำนวนมายังศาลฎีกาศาลฎีกาคณะคดีปกครองวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ผู้คัดค้านที่ 2 ได้ลาออกจากตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครนายกแล้วเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2542 ดังนั้น ผลจากการลาออกของผู้คัดค้านที่ 2 ทำให้สมาชิกภาพของผู้คัดค้านที่ 2 สิ้นสุดลง ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 118(3) นับตั้งแต่วันลาออกดังนี้ จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องวินิจฉัยปัญหาข้อพิพาทเกี่ยวกับสมาชิกภาพของผู้คัดค้านที่ 2 ตามคำร้องของผู้ร้องทั้งสามอีกต่อไปให้จำหน่ายคดีจากสารบบความ ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
