คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยสมคบกันบุกรุกที่ดินของโจทก์และทำให้เสียทรัพย์ กับเรียกค่าเสียหาย จำเลยทั้ง ๔ ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ ๑ ต่อสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า อย่างน้อยจำเลยต้องมีความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ จึงขอให้ลงโทษตามฟ้อง และใช้ค่าเสียหาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า ข้อหาฐานบุกรุกและฐานทำให้เสียทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้องในข้อเท็จจริง โจทก์ต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง ส่วนค่าเสียหาย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง โดยชี้ขาดเพียงว่าเป็นคดีแพ่งเท่านั้น มิได้วินิจฉัยว่าจำเลยจะต้องรับผิดเพียงไรหรือไม่
ศาลฎีกาเห็นว่า ควรต้องพิพากษาตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายอันว่าด้วยความรับผิดของบุคคลในทางแพ่ง ตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๔๗
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ฉะเพาะข้อค่าเสียหาย ให้ศาลชั้นต้นพิพากษาชี้ขาดฉะเพาะข้อนี้ใหม่ ค่าฤชาธรรมเนียมขั้นอุทธรณ์และฎีกา ให้คืนให้โจทก์
