คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยทำนารุกล้ำเข้าไปในร่องเหมืองสาธารณะ เจ้าพนักงานสั่งให้จำเลยรื้อถอนการทำนาถอยออกไป จำเลยขัดขืนไม่ยอมรื้อถอน โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๓๔(๒) ครั้งแรกศาลชั้นต้นเห้ฯว่า การทำนารุกล้ำทางหลวงเป็นผิดตามมาตรา ๓๓๖(๑๐) อยู่แล้ว เจ้าพนักงานหามีอำนาจสั่งให้จำเลยรื้อถอนไม่ คำสั่งของเจ้าพนักงานไม่ชอบด้วยกฎหมาย จึงไม่ยกฟ้อง แต่ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ว่าการรุกล้ำทางหลวงเจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่ห้ามปรามได้ ผู้ใดขัดขืนมีความผิด จึงย้อนสำนวนให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวข้างต้น แต่ยังคงเห็นว่าจำเลยไม่มีความผิด ให้ยกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามมาตรา ๓๓๔(๒)
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาทั้งข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์
